ពលរដ្ឋក្នុងសហគមន៍បុរីកីឡា បានប្រតិកម្មចំពោះសាលាដំបូងរាជធានីភ្នំពេញ ដែលបានសម្រេចលើកពេលសាកសួរពួកគាត់ដែលជាដើមបណ្ដឹងប្ដឹងអ្នកស្រី ស៊ុយ សុផាន ប្រធានក្រុមហ៊ុនផានអ៊ីម៉ិច ក្នុងពេលឈូសកម្ទេចផ្ទះពួកគេកាលពីដើមឆ្នាំ២០១២។
ដោយ ខែ សុណង
2012-08-09
វិទ្យុអាស៊ីសេរី
អ្នកបុរីកីឡាតវ៉ានៅមុខសាលាដំបូងរាជធានីភ្នំពេញ បន្ទាប់ពីតុលាការប្រកាសលើកពេលសាកសួរ នៅព្រឹកថ្ងៃទី៩ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១២។
RFA/Khe Sonorng
ពលរដ្ឋមកពីសហគមន៍បុរីកីឡា លោកស្រី ជុំ ង៉ាន់ ថ្លែងនៅថ្ងៃទី៩ សីហា នៅខាងមុខតុលាការថា ដើមបណ្ដឹងពលរដ្ឋចំនួន ៣នាក់ គឺមានលោកស្រី ស៊ូ អ៊ីម លោកស្រី ប្រាក់ សុខា និងលោកស្រីខ្លួនឯងផង បាននាំគ្នាមកតុលាការតាមដីកាកោះហៅសាកសួរ ពីករណីពលរដ្ឋ ១១៧គ្រួសារ ប្ដឹងអ្នកស្រី ស៊ុយ សុផាន តាំងពីថ្ងៃទី២៣ ខែកុម្ភៈ ពីបទបំផ្លិចបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិ ផ្ទះសម្បែង និងបង្ករបួសស្នាមលើពលរដ្ឋក្នុងសហគមន៍បុរីកីឡា ប៉ុន្តែតុលាការបែរជាលើកពេលសាកសួរទៅវិញ។
លោកស្រី ជុំ ង៉ាន់៖ «ពួកខ្ញុំបីនាក់នេះឡើងទៅបំភ្លឺ ប៉ុន្តែមិនទាន់បានបំភ្លឺផងចូលទៅជួប ហើយចេញមកវិញគាត់ថា តុលាការពន្យារពេលទៀតហើយ។ ពួកខ្ញុំសង្ឃឹមថា ថ្ងៃក្រោយតុលាការហ្នឹងមានភាពយុត្តិធម៌សម្រាប់ពួកខ្ញុំអ្នកក្រីក្របុរីកីឡាហ្នឹង។ ក្រុមហ៊ុនផានអ៊ីម៉ិចឈូសឆាយកម្ទេចចោលហើយថែមទាំងពន្យារពេលថ្ងៃនេះៗ។ ខ្ញុំថាតុលាការយកលេសមិនរកយុត្តិធម៌ឲ្យអ្នកក្រតែម្ដង»។
កាលពីចុងខែមិថុនា កន្លងទៅ អ្នកបុរីកីឡា បាននាំគ្នាទៅតុលាការរាជធានីភ្នំពេញ ឲ្យសើរើបណ្ដឹងនេះម្ដងរួចមកហើយ។
បណ្ដឹងនេះបានកើតឡើងបន្ទាប់ពីកងកម្លាំងសមត្ថកិច្ចចម្រុះ និងសន្តិសុខក្រុមហ៊ុនផានអ៊ីម៉ិច បានប្រើគ្រឿងចក្រឈូសកម្ទេចផ្ទះប្រជាពលរដ្ឋប្រមាណ ៣០០គ្រួសារក្នុងសហគមន៍បុរីកីឡា ហើយដឹកពួកគាត់ទៅទីតាំងថ្មីនៅតំបន់ទួលសម្បូរ ក្នុងខណ្ឌដង្កោ និងមួយចំនួនទៀតទៅក្បែរជើងភ្នំឧត្ដុង្គ គឺស្ថិតនៅក្នុងស្រុកពញាឮ ខេត្តកណ្ដាល កាលពីថ្ងៃទី៣ មករា ឆ្នាំ២០១២ កន្លងទៅ ហើយពួកគាត់ទាមទារឲ្យក្រុមហ៊ុននេះ សងជំងឺចិត្តក្នុងមួយគ្រួសារ ១២លានរៀល ការខូចខាតទ្រព្យសម្បត្តិ ៥លានរៀល និងសំណងផ្ទះសម្បែង ២០លានរៀល៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។
អាតុលាការគូទមាន់
ខ្មែរយំព្រោះនរណា?
តើអ្នកដឹងទេខ្មែរយំរឿងអ្វី? –យំព្រោះអស់ដីលំនៅគេហា
តើគេអស់ដីពីព្រោះនរណា?– ព្រោះមេរដ្ឋាឬស្យាយង់ឃ្នង ។
មានភ្នែកតែខ្វាក់ព្រោះប្រាក់បាំងបិទ–មានចិត្តតែចិត្តអាក្រក់សៅហ្មង
ធ្វើបាបអ្នកក្រយំកងរំពង –មេចិត្តយង់ឃ្នងប្រមូលដុល្លា ។
អួតឯងមេខ្មែរ តែមានចិត្តខ្មាំង– អួតខ្លួនអ្នកខ្លាំង ខ្លាំងដាក់ខេមរា
បើជាមួយយួន ខ្លួនក្រាបកេសា –ជាមួយខេមរា ខ្លួនវាយសង្រ្គប់ ។
ចិត្តជាទេវទត្ត មាត់ជាទេវតា– អ្នកធ្វើបាបខ្មែរឱ្យយំមិនឈប់
ធ្វើអ្នកដឹកនាំចិត្តងងឹតឈ្លប់ –ជនពាលឧបទ្រពមានចិត្តបីសាច ។
បើគេរិះគន់ក៏ច្រឡោតតូង –សំដីយង់ឃ្នងបំពងកម្លាច
សម្លុតកំហែង ឯងអាងអំណាច– ជនពាលកោងកាចគិតថាខ្លួនត្រូវ ។
តើខ្លួនមានអ្វីសំខាន់អស្ចារ្យ –ពីមុននោះណាជាសត្វដង្កូវ
ពេលអ្នកដុះស្លាបហើរវង្វេងផ្លូវ –ឱ្យដីយួននៅ ដេញខ្មែរខ្ចាត់ខ្ចាយ ។
មានពេលទំនេរ ឆ្លុះមើលកញ្ចក់ –សម្លឹងសម្លក់ឱ្យស្គាល់រូបកាយ
រូបគេរូបអញកើតចេញពីម្តាយ– តាមធ៌មបរិយាយម្តាយចិត្តជាព្រហ្ម ។
សម្តែងឱ្យឃើញថាឯងជឿដែរ –ជឿសាសនាខ្មែរតាំងពីបុរម
ឱនសំពះសង្ឃធ្វើឬករមទម្យ– ចិត្តខ្មៅឆេះងំភ្នំភ្លើងជាគ្នា ។
រស់ដោយសារខ្មែរ បែរជាផ្គាប់យួន –ជាតិមនុស្សទុជ៌នធ្ងន់នឹងស្ពាយងារ
យួនរស់សប្បាយ ខ្មែររស់វេទនា– មេខ្ពស់តែងារ ចិត្តអសប្បុរស ។
កើតមកជាខ្មែរមិនខុសអ្វីទេ– តែពួកមេៗធ្វើមិនត្រូវសោះ
ជាច្រើនជំនាន់ដែលយើងរងគ្រោះ–ព្រោះមេទាំងនោះជាមេចោលម្សៀត ។
មេសាសន៍ដទៃគេមានមនសិការ– គិតរឿងប្រជានិងប្រទេសជាតិ
មេខ្មែរសុទ្ឋផ្កាយរះរាយព្រោងព្រាត– តែផ្កាយចោលម្សៀតរះឥតពន្លឺ ។
មេផ្កាយកូនផ្កាយប្រញាយគ្នារះ –ផ្កាយមានច្រើនណាស់ ខ្មែររឹតតែឈឺ
ព្រោះសុទ្ឋផ្កាយចោរប្លន់ឱ្យរន្ទឺ –បំបាត់ក្តីឈឺ សាមគ្គីតតាំង!