ស្ទឹងត្រែង: ស្ត្រី និងកូនប្រាំមួយនាក់ មួយគ្រួសារ រស់នៅភូមិបាដឺម ឃុំសាមឃួយ ស្រុកសេសាន ខេត្តស្ទឹងត្រែង កំពុងជួបការលំបាកនិងអត់អាហារ។ ចំណែកប្តីរបស់គាត់ជាប់ឃុំខ្លួនក្នុងពន្ធនាគារពីបទចោរកម្ម។ ចំណែកឯកូនស្រីច្បងមានអាយុ១២ឆ្នាំមិនបានចូលសាលារៀន ដោយសារតែជីវភាពជួបការលំបាក ត្រូវបង្ខំចិត្តរកការងារធ្វើ និងនៅមើលថែប្អូនតូចៗចំនួនប្រាំនាក់ជំនួសម្តាយដែលទៅស៊ីឈ្នួលច្រូតស្រូវឲ្យគេ។
ថ្ងៃទី 7 វិច្ឆិកា 2012
ដោយ: សេសាន
CEN
គ្រួសារកម្សត់កូនមិនបានចូលរៀន ដល់ថ្នាក់ហូបមើមក្តួច ជំនួសបាយ
អង្គុយក្នុងខ្ទមដ៏តូច ដំបូលប្រក់ស្បូវធ្លុះធ្លាយ និងជញ្ចាំងបាំងពីឫស្សីធ្លាក់រយាក ស្ត្រីឈ្មោះពុយ ខាំពួង អាយុ ៣៦ឆ្នាំ ជាមួយកូនៗប្រាំមួយនាក់របស់គាត់ បានរៀបរាប់ក្នុងទឹកមុខស្រពោនឱ្យដឹងថា ក្រោយប្តីត្រូវតុលាការឃុំខ្លួនក្នុងពន្ធនាគារមក រូបគាត់ទទួលបន្ទុកចិញ្ចឹមកូនទាំងអស់តែម្នាក់ឯង។
រាល់ថ្ងៃកូនគាត់ហូបអាហារមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ ពេលខ្លះហូបមើមក្តួចជំនួសបាយក៏មាន។ អ្នកស្រីនិយាយរៀបរាប់បន្តទៀតថា កាលពីមុន ប្តីនៅជិតគាត់ទៅស៊ីឈ្នួលដឹកក្របីឱ្យក្រុមហ៊ុន។ ក្រោយមកគេចោទប្រកាន់ប្តីគាត់លួចក្របីអ្នកស្រុក ក៏ត្រូវនគរបាលចាប់ខ្លួនបញ្ជូនទៅកាន់តុលាការ។ តាំងពីពេលនោះមក រូបគាត់និងកូនគ្មានអីជាទីពឹងក្នុងគ្រួសារទៀតទេ សុខចិត្តដើរស៊ីឈ្នួលច្រូតស្រូវឱ្យគេដើម្បីបានអង្ករមកចិញ្ចឹមកូន។
ស្ត្រីឈ្មោះពុយ ខាំពួង បាននិយាយទាំងកម្សត់ទៀតថា “ពិតជាអាណិតកូនណាស់ សូម្បីតែឱ្យចូលរៀនក្នុងសាលាដូចកូនអ្នកភូមិឯទៀតក៏គ្មានលទ្ធភាពដែរ។ ថ្ងៃអនាគត មិនដឹងថាវាសនាកូនប្រុស-ស្រីមានសំណាងបែបណាទេ?”
កុមារីឈ្មោះសាន កែវ អាយុ១២ឆ្នាំ ជាកូនកាត់ខ្មែរ-ឡាវរបស់អ្នកស្រីពុយ ខាំពួង បានរៀបរាប់ថា តាំងពីនាងមានអាយុ៣ឆ្នាំដល់១២ឆ្នាំ មិនបានចូលរៀនសូត្រដូចក្មេងៗដទៃទៀតទេ។
អាយុចូលរៀនក្នុងឆាកជីវិតថ្ងៃដំបូង ក្មេងស្រីម្នាក់នោះមានឱកាសចូលសិក្សារៀនសូត្រត្រឹមថ្នាក់ទី១ រយៈពេលបីខែប៉ុណ្ណោះ។ ក្រោយមក ក៏ឈប់រៀនវិញដោយសារក្រុមគ្រួសារជួបនឹងជីវភាពខ្វះខាត។
កុមារីសាន កែវ ជាកូនច្បងក្នុងចំណោមបងប្អូនប្រាំមួយនាក់ បានរៀបរាប់បន្តទៀតថា “មូលហេតុមិនបានចូលរៀននឹងគេ ក៏ព្រោះតែឪពុក ម្តាយគ្មានលុយកាក់ទិញសម្លៀកបំពាក់សម្ភារៈរៀនសូត្រ។ ម្យ៉ាងទៀតឪពុកនាងត្រូវគេចាប់ខ្លួនដាក់ក្នុងពន្ធនាគារ។
សព្វថ្ងៃម្តាយរបស់នាងដើរស៊ីឈ្នួលច្រូតស្រូវស្រែឱ្យគេ ដើម្បីបានលុយកាក់ខ្លះៗមកទិញអង្ករហូប។ ដូចនេះ សាន កែវ ត្រូវបង្ខំចិត្តមើលថែប្អូនតូចៗទាំងប្រាំនាក់ មិនដែលបានគិតគូររឿងរៀនសូត្រឡើយ”។
ថ្វីត្បិតសាន កែវ ជាកូនខ្មែរ-ឡាវ ហើយនិយាយភាសាខ្មែរមិនសូវច្បាស់ នាងក៏ចង់រៀនសូត្រឱ្យបានខ្ពង់ខ្ពស់ដូចក្មេងឯទៀតដែរ។ ខណៈពេលសួរថា បើសិនជាមានឱកាសបានចូលសិក្សារៀនសូត្រក្នុងសាលាដូចគេ តើមានបំណងធ្វើអ្វីនៅថ្ងៃអនាគត។ នាងឆ្លើយតបមកវិញថា ចង់ធ្វើជាគ្រូពេទ្យដ៏ល្អម្នាក់ក្នុងសហគមន៍។
អ្នកស្រីសន សុខា ប្រធានមន្ទីរកិច្ចការនារីខេត្តស្ទឹងត្រែង បាននិយាយឱ្យដឹងថា ទាក់ទិនទៅនឹងកុមារ ពិសេសកុមារីខាង មន្ទីរបានជួយជំរុញឱ្យឪពុកម្តាយក្នុងសហគមន៍ មេភូមិ-មេឃុំ ក្នុងមូលដ្ឋានទាំង១២៨ភូមិ ធ្វើយ៉ាងណាត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកុមារដែលមានអាយុ៣ទៅ៥ឆ្នាំឱ្យបានចូលរៀនគ្រប់ៗគ្នា។ លើសពីនេះទៀត អាជ្ញាធរភូមិ-ឃុំ ត្រូវលើកគម្រោងជួយដល់ផ្នែកស្ត្រី ពិសេសចំណុចខ្វះខាតសាលារៀននៅតាមសហគមន៍ ដើម្បីឱ្យកុមារីបានចូលរៀនពីថ្នាក់មតេ្តយ្យសិក្សាដល់បឋមសិក្សា។
ស្ត្រីប្រធានមន្ទីរកិច្ចការនារីខេត្ត និយាយបន្តទៀតថា កុមារដល់អាយុចូលរៀនទទួលបានការអប់រំមានចំនួនច្រើនក្នុងឆ្នាំ២០១២-២០១៣នេះ។ ចំណែកការបោះបង់ចោលការសិក្សារបស់សិស្សកម្រិតបឋមសិក្សានៅតែមាន។
យោងតាមរបាយការណ៍របស់មន្ទីរអប់រំយុវជន និងកីឡាខេត្ត ក្នុងថ្ងៃបើកបវេសនកាលឆ្នាំ២០១២-២០១៣ បញ្ជាក់ថា អគារសិក្សាមានចំនួន២៥៣ខ្នង ស្មើ៨០១បន្ទប់ ក្នុងនោះអគារមតេ្តយ្យសិក្សាមួយខ្នងមាន៣បន្ទប់។
អគារបឋមសិក្សាមាន២១៦ខ្នង ស្មើ៦២៨បន្ទប់។ អគារមធ្យមសិក្សាមាន៣៦ខ្នង ស្មើ១៧០បន្ទប់។ ថ្នាក់មតេ្តយ្យសិក្សាសិស្សដល់អាយុចូលរៀនពី៣ទៅ៥ឆ្នាំ សរុបមាន៤៥៧២នាក់ ស្មើ៥៣ភាគរយ ក្នុងនោះសិស្សស្រីសរុប២៣១៤នាក់(ស្មើ៥៤ភាគរយ)។ សិស្សកម្រិតបឋមសិក្សាមានអាយុ៥ឆ្នាំ សរុប១៧៧៩នាក់ ស្រី៨៨៤នាក់ ស្មើ៦២ភាគរយ។
លោកជា សុផល អនុប្រធានការិយាល័យបឋមសិក្សា នៃមន្ទីរអប់រំយុវជន និងកីឡាខេត្តស្ទឹងត្រែង និយាយឱ្យដឹងថា បច្ចុប្បន្នការអនុវត្តលើកម្មវិធីផ្នែកកុមារមេត្រីកំពុងខ្វះខាតថវិកា។ គ្រូមួយចំនួននៅតាមសាលាជនបទដាច់ស្រយាល មិនយកចិត្តទុកដាក់លើកម្មវិធីនេះទេ។ ទន្ទឹមនឹងនេះមន្ទីរក៏កំពុងជំរុញឱ្យកម្មវិធីផ្នែកលើកកម្ពស់សិទ្ធិកុមារនេះអនុវត្តន៍ឱ្យកាន់តែដើរលឿនទៅមុខ។ ក្នុងនោះជំរុញឱ្យខាងសហគមន៍យល់ដឹងពីសិទ្ធិកុមារផង ទើបអាចទៅរួច។ ផ្ទុយទៅវិញបើសិនជាសាលាខ្វះខាតធនហើយនោះ ការអនុវត្តលើសិទ្ធិកុមារក៏មិនអាចទទួលបានលទ្ធផលល្អដែរ៕ S
ជយោ ! ផែនការនាំចេញអង្ករ អោយ បាន ១លានតោន នៅ ឆ្នាំ ២០១៥ និង ជយោ !
យុទ្ធសាស្រ្តចតុកោណ ដើម្បីបំបាត់ភាពក្រីក្រ ក្រោមការដឹកនាំមហាអស្ចារ្យរបស់
សុំដាច់អាចម៏ជោរ ។
ដូច្នេះបំបាត់ភាពក្រីក្រ គឺ អ្នកក្រត្រូវតែស្លាប់ អោយអស់ ទុកតែអ្នកមានប៉ុណ្ណោះ ។
គ្មានប្រជាពលរដ្ឋណាម្នាក់ស្លាប់ដោយដាច់បាយទេ ដូចនេះគាត់ខ្លួនឯងត្រូវរកក្តួចមកជំនួសបាយ ដើម្បីកុំឲ្យបាក់មុខថ្នាក់ដឹកនាំ។ ពិតជាគួរឲ្យសរសើរពីគោលជំហរគាត់ណាស់។ តែគាត់ទោះជាយ៉ាងណា មិនអាចជួយបានរឿងកូនៗគាត់មិនរៀនសូត្រ ។ ឯណាទៅ “គោលនយោបាយ អប់រំដើម្បីទាំងអស់គ្នា ទាំងអស់គ្នាដើម្បីអប់រំ”?
ឡូយណាស់កម្ពុជា ជាព្រះរាជាណាចក្រអច្ឆរិយ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
This is how life goes on under the great leadership of Ah Kwang.
ថាជំនាន់ប៉ុលពតចុះវាហូបក្ដួច ចុះឥឡូវជំនាន់សម្ដេចតេជោទៅហើយនៅតែមានមនុស្សហូបក្ដួចទៀត! នេះបញ្ជាក់ឲ្យច្បាស់ថាសម័យតេជោក៍គ្មានអ្វីខុសប្លែកពីរបបប៉ុលពតដែរ ព្រោះនៅតែមានមនុស្សហូបមើមក្ដួចនៅឡើយ ចុះឧកញ្ញ៉ាៗនិងបណ្ឌិតៗសឹងតែមួយចំហៀងភ្នំពេញដែលម្នាក់លុយរាប់លានដុល្លាក៍មិនយកភ្នែកមើលផង? គួរឲ្យអនិចារក្មេងតូចៗកំព្រាឪពុកតាំងពីប៉ុណ្ណឹងទោហើយ ពិតជាអយុត្តិធម៌ណាស់សង្គមខ្មែរសព្វថ្ងៃ ដែលមនុស្សម្នាក់ៗគិតតែពី អាត្មានិយម,គ្រួសារនិយម,
បក្សពួកនិយម។
This kind of family situation has been happening in many isolate and remote areas…………….such thing is not get into hear and eyes of local authorities/////// because these families are not providing any benefit to them////////// the big gap between rich and poor will be a big changes soon////// harvest time is on the way of fruits collecting//////// achievement and fake reports will reflected back to them as troubles data in today power and future generation////////////////////////////
សម្តេចពោលថា សម័យដែកចូ មិនអោយរាស្ត្រដេកស្លាប់អត់បាយទេ៕
តែស្លាប់ដោយសារអត់ក្តួចអាចមានស្លាប់ អត់ធានាទេ បងប្អូន!