ភ្នំពេញ: លោក តុំ សំអាត ជាគ្រូបង្រៀនផ្នែកប្រវត្ដិវិទ្យាកម្រិតមធ្យម សិក្សាបឋមភូមិ។ បច្ចុប្បន្ន លោក ជាគរុនិស្សិត នៅវិទ្យាស្ថាន ជាតិអប់រំ។
ថ្ងៃទី 9 ធ្នូ 2012
ដោយ: សោម ប៊ុនថន មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
CEN
លោកគ្រូ តុំ សំអាត
លោក សំអាត បានរៀបរាប់ថា “នៅក្នុងរបប ខ្មែរក្រហមគាត់ មានអាយុបីឆ្នាំ ប៉ុន្ដែ អ្វីដែលធ្វើ ឱ្យគាត់ចងចាំ និង ឈឺចាប់ និងអាក់ អន់ចិត្ដមកដល់សព្វថ្ងៃ នៅពេល ដែលខ្មែរក្រហមយកគាត់ទៅដាក់នៅកងកុមារឱ្យយាយៗមើល ហើយបណ្ដាលឱ្យគាត់ពុកឆ្អឹងច្រមុះ និងពិការ (បាក់ខ្ទង់ច្រមុះ) រហូត មកដល់សព្វថ្ងៃ”។
សំអាត បន្ដថា សម្រាប់ជនរងគ្រោះនៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ត្រូវតែរៀបរាប់រឿងរ៉ាវដែល បានកើតឡើង បើមិនដូច្នេះទេ រឿងទាំងនោះនឹងកប់បាត់ និងមិនមាននរណាដឹងឮនោះទេ។
លោកមានស្រុកកំណើតនៅភូមិបាម ឃុំគោកព្រិច ស្រុកគិរីវង់ ខេត្ដតាកែវ។ មានបងប្អូន៦នាក់ ហើយលោកជាកូនច្បងក្នុងគ្រួសារ។លោកនៅចងចាំតាមរយៈម្ដាយគាត់រៀបរាប់ប្រាប់ថា កាលពី មុនរបបខ្មែរក្រហម ឪពុកម្ដាយគាត់បានរស់ នៅភ្នំពេញ
ដោយពេលនោះឪពុកធ្វើ ជាទាហាន លន់ នល់។ នៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ គ្រួសារ សំអាត បានត្រឡប់ទៅនៅស្រុកកំណើតវិញ ដោយពេលនោះខ្មែរក្រហម បានចាត់ទុកគ្រួសារគាត់ថា ជាប្រជាជន ១៧ មេសា (ព្រោះឪពុក ម្ដាយធ្លាប់រស់នៅទីក្រុងភ្នំពេញ)។ភ្លាមនោះ ខ្មែរក្រហមបានប្រកាសរកអ្នកធ្វើការនៅក្នុង របបចាស់ឱ្យ ទៅចុះឈ្មោះដើម្បីចូលរួមប្រជុំ។ ពូរបស់ សំអាត ម្នាក់ដែលជាអតីតមន្ដ្រីរាជការ និងជាគិញក្នុងរបប លន់ នល់ដែលត្រូវបានជម្លៀសទៅស្រុកដែរបានស្ម័គ្រចិត្ដទៅចុះឈ្មោះដោយគាត់និយាយថា“មិនមានរបបណាយកមនុស្ស ចេះដឹងទៅ វាយសម្លាប់ចោលទេ” ទោះបីពេលនោះ មានការហាមឃាត់ពី ឪពុកម្ដាយ និងបងប្អូន ក៏ដោយ។ ក្រោយមក មានអ្នកភូមិម្នាក់មក ប្រាប់ម្ដាយរបស់លោក ថា ឃើញពូរបស់ សំអាត មានរូបរាងស្គមស្គាំង ត្រូវបានខ្មែរក្រហមឃុំឃាំងនៅមន្ទីរសន្ដិសុខតាមាន់ (មានចម្ងាយប្រមាណ ៤០គីឡូម៉ែត្រពីផ្លូវបំបែកគុស) ហើយចាប់តាំង ពីពេលនោះមកបាត់ដំណឹងគាត់រហូត។
នៅក្នុងភូមិបានមួយរយៈ ខ្មែរក្រហមចាត់តាំងឪពុក សំអាត ឱ្យទៅរែកដីនៅក្នុងកងចល័ត ស្រុកគិរីវង់ ហើយម្ដាយគាត់ ទៅនៅតំបន់១០៨ (ប្រជាជននៅភូមិតែងហៅថាអ្នកដែលទៅ ធ្វើការ នៅតំបន់១០៨ ថាទៅស្រុកក្រោម) ជាប់ព្រំទល់ដែនជា មួយនឹងប្រទេសវៀតណាម។ ចំណែក លោក ត្រូវខ្មែរក្រហមយកទៅដាក់នៅក្នុងកុមារ ដោយមានយាយ ចាស់ម្នាក់ ជាអ្នកមើលថែទាំ។ ពេលនោះ ដោយសារ សំអាត នៅវ័យក្មេងពេកទើបគាត់ពុំបាន ចងចាំថា មានអ្វីកើតឡើងចំពោះរូបគាត់ ហើយ នរណាជាអ្នកយកវត្ថុមកញាត់ចូលក្នុង ច្រមុះគាត់ទេ? ព្រោះក្រោយ របបខ្មែរក្រហមដួលរលំទៅនៅ ឆ្នាំ១៩៧៩ ច្រមុះរបស់លោកចាប់ផ្ដើមរលួយ និងធំក្លិនស្អុយ ចេញមកក្រៅ។ ដោយសារការសង្ស័យ និងអាណិតកូន ម្ដាយរបស់លោក បាននាំលោក មកពិនិត្យនៅមន្ទីរពេទ្យកាល់ម៉ែត្រ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ។ ពេលនោះគ្រូពេទ្យបានរកឃើញ ឆ្អឹងត្រី និង ស្រកីផ្លែអំពិលជូរនៅក្នុងច្រមុះរបស់លោក បណ្ដាលឱ្យ សំអាត ពុកឆ្អឹងប្រមុះ និងពិការ (បាក់ខ្ទង់ច្រមុះ) រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។
សំអាត លើកឡើងថា រៀងរាល់ពេលដែលម្ដាយគាត់ ចេញពីធ្វើការ ម្ដាយគាត់តែងតែដើរ វាយសត្វថ្លែនមកដុតឱ្យគាត់ ហូប ដែលធ្វើឱ្យគាត់ចងចាំនូវរសជាតិសាច់សត្វថ្លែនរហូតមក ដល់សព្វថ្ងៃ នេះ។ នៅទីនោះ គ្រួសារ សំអាត មានការខ្វះខាតអាហារ ព្រោះខ្មែរក្រហមមិនបានបែងចែករបប អាហារឱ្យគ្រួសារ គាត់ស្មើនឹងប្រជាជនចាស់ទេ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទើបម្ដាយមីង របស់គាត់ម្នាក់ជា អ្នកមូលដ្ឋាន ធ្វើក្នុងកងរែងអង្ករ និងកិនអង្ករក្នុង ភូមិ តែងតែលួចយកអង្ករមកឱ្យម្ដាយគាត់ដាំហូប។ ប៉ុន្ដែ មិន
ហ៊ានឱ្យនរណាដឹងទេ ព្រោះថ្ងៃមួយ មានក្មេងម្នាក់នៅក្នុងភូមិបានទៅ រើសអង្ករ ដែលខ្ទាត ចេញពីត្បាល់កិន ស្រាប់តែពេលនោះ ឡិច ដែលជាអ្នកកិនអង្ករ បានលើកក្មេងនោះដាក់លើត្បាល់ កិនរួច បង្វិលរហូតដល់ក្មេងវិលមុខ និងហូរទឹកមាត់ដើម្បីជាការព្រមាន។
ក្រោយរបបខ្មែរក្រហមដួល រលំ ឡិច បានភៀសខ្លួនទៅរស់នៅ យ៉ាងសុខសាន្ដតាមបណ្ដោយទល់ដែនខ្មែរថៃ ប៉ុន្ដែគាត់មិនដែល ហ៊ានវិលត្រឡប់មកស្រុកកំណើតទេ។
លោកគ្រូបានបន្ដថា មានថ្ងៃមួយឪពុករបស់គាត់បានត្រឡប់មកភូមិ និងបានលើកគាត់ដាក់លើស្មា រួចដើរទៅកន្លែងការដ្ឋានរបស់ម្ដាយគាត់នៅស្រុក១០៨។ លោកទៅដល់កន្លែងម្ដាយ គាត់ធ្វើការនៅ ពេលយប់ ពេលនោះមិនដឹងថាម្ដាយគាត់បានម្ហូប
មកពីណាទេ ព្រោះស្រាប់តែឃើញមានត្រីខ និង បាយជ្រាយ (បបរឈ្មោល) ដែល លោក មិនដែលបានហូបយូរហើយ។ លោកបាននិយាយទៅ កាន់ឪពុកម្ដាយគាត់ទាំងមិនច្បាស់លាស់ថា “ថ្ងៃនេះយើងបានហូបបាយជ្រាយហូបបាយឆ្ងាញ់មួយពេល ហើយ” ហើយសម្ដីនេះឪពុកម្ដាយគាត់នៅតែលើកយកមកនិយាយ មកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។
នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ខ្មែរក្រហមបានកៀរគ្រួសាររបស់ឱ្យចេញពីស្រុកដោយប្រាប់ថា ខ្លាច វៀតណាមេ ផ្លាងគ្រាប់ដាក់។ ឪពុក សំអាត បានលើក លោកឱ្យជិះគៀវ (រទេះអត់មានកង់ ដោយ មានគោ និងក្របីអូស) រួចហើយបររហូតទៅដល់ស្រុក ឈូក ខេត្ដកំពត
ទើបកងទ័ពវៀតណាមទៅ ស្ទាក់ជាប់ និងប្រាប់ឱ្យ ត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញ។
គ្រួសាររបស់បានមករស់នៅភូមិបាម ឃុំគោកព្រិច ស្រុកគិរីវង់ ខេត្ដតាកែវ។ លោក ក៏បានចូលរៀននៅសាលា បឋមសិក្សាក្នុងភូមិ ហើយឆ្នាំ១៩៩៣ គាត់បានប្រឡងជាប់ឌីប្លូម (មធ្យម សិក្សាបឋមភូមិ)។
លោកបានរៀនបន្ដរហូតប្រឡងជាប់បាក់ឌុប (មធ្យម សិក្សាទុតិយភូមិ) នៅឆ្នាំ១៩៩៦ បន្ទាប់ មកគាត់ប្រឡងចូលរៀន គ្រូបឋមសិក្សារយៈពេលពីរឆ្នាំ គឺនៅឆ្នាំ១៩៩៨ គាត់ចេញទៅ បង្រៀននៅ សាលាបឋមសិក្សាមួយនៅឃុំដងទង់ ហើយឆ្លៀត ពេលទំនេរពីការងារគាត់បានរៀន បរិញ្ញាបត្រផ្នែក ប្រវត្ដិវិទ្យានៅសាលាឯកជន។ នៅក្នុងឆ្នាំដដែលលោកបានប្រឡងប្ដូរក្របខណ្ឌ ពីគ្រូ បឋមសិក្សាមក ជាគ្រូមធ្យមបឋមភូមិវិញ។
មកដល់ឆ្នាំ២០១១ សំអាត បានប្រឡងប្ដូរក្របខណ្ឌម្ដង ទៀត ពីគ្រូកម្រិតមធ្យមសិក្សាបឋម ភូមិ មកជាគ្រូមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ ហើយបច្ចុប្បន្នត្រូវមករៀនបន្ដនៅភ្នំពេញ។ លោកបានរៀប រាប់ថា មូលហេតុដែលគាត់ជ្រើសរើសយកមុខវិជ្ជា ប្រវត្ដិវិទ្យា ព្រោះគាត់យល់ឃើញថាមានសិស្ស មួយចំនួនបន្ទាប់ពី សិស្សប្រឡងបញ្ចប់ថ្នាក់វិទ្យាល័យរួចហើយ បានមើលរំលងមុខវិជ្ជាប្រវត្ដិវិទ្យា។ សិស្សទាំងនោះបានសម្លឹងមើលទៅលើ បរិបទសង្គម ព្រោះគ្រូប្រវត្ដិវិទ្យាមិនអាចបង្រៀនគួរ និង អាចរកលុយ
បានដូចជាមុខវិជ្ជាដទៃ ដោយសារមូលហេតុទាំងអស់នោះ ហើយទើបលោកជ្រើស រើសយក ប្រវត្ដិវិទ្យា។
សំអាត យល់ថាប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់មិនជ្រើសរើស យកប្រវត្ដិវិទ្យា មនុស្សពីរនាក់មិន ជ្រើសរើសយកប្រវត្ដិវិទ្យា តើប្រវត្ដិសាស្ដ្រខ្មែរទុកឱ្យអ្នកណារៀន? ស្របពេលដែលប្រទេសកម្ពុជា កំពុង មានបញ្ហាព្រំដែនប្រទេសជិតខាងតែងតែបកស្រាយប្រវត្ដិសាស្ដ្ររបស់ខ្លួន មានប្រៀបជាងយើង រហូត។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ប្រសិនបើគេបកស្រាយបំភ្លៃ ហើយយើងមិនចេះប្រវត្ដិសាស្ដ្រទៀតនោះ ការបកស្រាយ ទាំងនោះ ហាក់ដូចជាការពិតដូច្នោះដែរ។
សំអាត ដែលកំពុងចូលរួមវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលស្ដីពីការបង្រៀន “ប្រវត្ដិសាស្ដ្រកម្ពុជាប្រជាធិប តេយ្យពីឆ្នាំ១៩៧៥ ដល់១៩៧៩” បាននិយាយថា ការចូលរួមវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលនេះ មានសារ សំខាន់សម្រាប់គាត់ ស្របពេលដែលក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡា ដាក់បញ្ចូលកម្មវិធីនេះទៅក្នុង កម្មវិធីបង្រៀន។ លោក បន្ថែមថា ទោះបីគាត់បានឆ្លងកាត់ ដឹងឮ និងធ្លាប់ឮចាស់ៗនិយាយមែន ប៉ុន្ដែគាត់ក៏ត្រូវមានសៀវភៅ និងមានឯកសារច្បាស់លាល់ដែរ។ ដូច្នេះ ការរៀនសូត្រ ការអាន សៀវភៅប្រវត្ដិសាស្ដ្របានជួយឱ្យគាត់កាន់តែមានសមត្ថភាពពិតប្រាកដថែមទៀត។ លោក បន្ដថា គាត់ម្នាក់ឯងមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហា និងនិយាយរឿងរ៉ាវប្រវត្ដិសាស្ដ្រ
ទាំងអស់បានទេ គឺទាមទារ ឱ្យគ្រូបង្រៀន និងប្រជាជនចូលរួមជួយឱ្យប្រវត្ដិសាស្ដ្រយើងលេចធ្លោឡើង។
លោកគ្រូបានលើកឡើងថា គាត់ជាគ្រូបង្រៀនប្រវត្ដិវិទ្យា ដូច្នេះ បើគាត់មិនមានមូលដ្ឋាន ចំណេះ ដឹងច្បាស់លាស់ទេនឹងមានការ ពិបាកសម្រាប់គាត់ដើម្បីយកទៅបង្រៀនសិស្ស ព្រោះគ្រូត្រូវមាន ចំណេះដឹងលើសិស្ស ទើបអាចផ្ទេរចំណេះដឹងទៅសិស្សបាន។
សំអាត បញ្ជាក់ថា ទោះវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលនេះមានការចុះ សម្រុងលើបញ្ហាខ្លះក៏ដោយ ប៉ុន្ដែអ្វី ដែលសំខាន់សម្រាប់គាត់ និង គរុសិស្ស គឺការទទួលបាននូវចំណេះដឹងថ្មីៗ និងអ្វីដែលគាត់មិន បានដឹង ឮពីមុនមក៕
មានពាក្យស្លោកយួនប្យៀកកុងស្រែកពេលចូលគៀរប្រជាពលរដ្ឋចូលព្រៃឬទេ?
(ជយោសម្តេចឪអាណាមិនទៅដុតផ្ទះ!!)
ខែ្មរក្រហមតែងប្រើពាក្យថា (ជ័យយោមហាលោតផ្លោះ មហាអស់ចារ្យ យើងខ្ញុំកុមារសរសើរអង្គការ ឥតមានព្រំដែន ដោយសារអង្គការយើងខ្ញុំរស់រាន្ត ជីវិតថ្កើងថ្កានបំរើបដិវត្ត) ពាក្យនេះខ្ញុំតែងតែ ដើរ ស្រែងច្រៀងមុខមេកងកុមារ កងឈ្លប មេសហករណ៍ ពេលដែលខ្ញុំជួប (ស្រែកដើម្បីរស់) កាលណោះខ្ញុំអាយុ៨ឆ្នាំ
១៩៧០ជយោសម្តេចឪនរណាមិនទៅដុតផ្ទះ(ព្រះបិតាគ្រប់ទាំងអស់)
១៩៩៦ជយោលោកហ៊ុនសែននរណាមិនសែនមិនសូកប្លន់និងចាប់ជំរឹត(សម័យសែនសូក)
២០១២ជយោសាដេចដេកជោរនរណាមិនជោរចាប់ដាក់គុកនិងចោរប្លន់សប្បនិមត្តិ(សម័យដេកចោរ)
២០៥០ជយោស្តេចមហាសែនរលាយប្រទេសចេញផែនទិពិភពលោក(សម័យមហាដេកជោរនិងមហារលួយ)
គណៈប្រជាជនកម្ពុជាដ៏មហិមា មហាអស្ចារ្យមហាលោតផ្លោះមហាហោះផ្លោងអស់ដីរលីង!!!