អត្ថន័យ ពិធី​ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត ឆ្នាំ​ថ្មី ​និងរបៀបប្រារព្ធពិធីនេះ

ដោយ សេក បណ្ឌិត
2018-04-13
RFA

ស្ដាប់ ឬ​ទាញ​យក​សំឡេង
ស្តាប់សំឡេងថតសំឡេង

អត្ថន័យ នៃ​សង្ក្រាន្តឆ្នាំថ្មី (វិទ្យុអាស៊ីសេរី)
អត្ថន័យ នៃ​សង្ក្រាន្តឆ្នាំថ្មី (វិទ្យុអាស៊ីសេរី)


ពីធីបុណ្យចូល​ឆ្នាំថ្មី ប្រពៃណីជាតិ ​ជា​ពិធី​បុណ្យ​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ធំ​មួយ​ ក្នុង​ចំណោម​បុណ្យ​ជាតិ​មួយ​ចំនួន​ទៀត ដូចជា ភ្ជុំបិណ្ឌ និង​បុណ្យ អុំទូក ជា​ដើម។

ពិធី​ចូលឆ្នាំ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ ​មាន​ចំនួន​បី​ថ្ងៃ ដែលហៅថា មហាសង្ក្រាន្ត ​​គឺរួមមានវារៈ​មហាសង្ក្រាន្ត រាប់ថាថ្ងៃទី១​ វារៈ​វ័នបត ជាថ្ងៃទី២ និង​វារៈ​ឡើងស័ក ជាថ្ងៃទី៣​ ដែលជាថ្ងៃបញ្ចប់ពិធី​សង្ក្រាន្ត​ឆ្នាំថ្មី​។ កាលពីសម័យដើម​ព្រះរាជា​បានដឹកនាំធ្វើ​ពិធី​សង្រ្កានទាំង៣ថ្ងៃនេះ​ធំជាងគេ​នៅក្នុងព្រះបរមជាជវាំង​ គឺ​វិសេស​ វិសាល​​ជាង​សង្ក្រាន្ត ​ដែលរៀបចំដោយ​ប្រជារាស្រ្ត​សាមញ្ញ​ និងគេនិយមធ្វើនៅតាមភូមិ និង​នៅតាម​ទីវត្ត​អារាម ឬ​ទី​ប្រជុំជន​នានា។ ចាស់ទុំ​ពី​បុរាណ បាន​ហៅ​ពីធី​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជវាំង​នោះ​ថា «ពិធី​ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត»

តើ​ពិធី​ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត ​និង​របៀប​រៀបចំ ប្រារព្វ​ពិធី​នេះ មាន​អត្ថន័យ យ៉ាង​ណា​ក្នុង​ជំនឿ​ខ្មែរ​នោះ?

វារៈមហាសង្ក្រាន្ត​ឆ្នាំ​ថ្មី ឆ្នាំ «» សំរឹទ្ធិស័ក ពុទ្ធសករាជ ២៥៦២ ចូល​មក​ដល់​នៅ​វេលា​ម៉ោង : ១២ នាទី ព្រឹក​ថ្ងៃ​សៅរិ៍ ១៤​រោច ដាច់​ខែចេត្រ ដែល​ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៤ ខែ​មេសា គ្រឹស្តសករាជ ២០១៨។

ថ្ងៃ​ទី​២ នៃ​ពិធី ហៅ​ថា វារៈ​វ័នបត ចូល​មក​នៅ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ១​កើត ខែ​ពិសាខ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៥ មេសា និង​ថ្ងៃ​ទី​៣ ហៅ​ថា ថ្ងៃ​វារៈ​ឡើងស័ក ចូល​មក​នៅ​ម៉ោង​១២ និង ៥៩​នាទី គឺ​ប៉ះ​ចំ​ថ្ងៃ​ចន្ទ ២​កើត ខែ​ពិសាខ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី​១៦ មេសា គម្រប់​ជា​សង្ក្រាន​បី​ថ្ងៃ​ស្រេច​ដោយ​បរិបូណ៍ ចូល​ជា​សកល​ឆ្នាំ​សំរឹទ្ធិស័ក មហាសករាជ ១៩៤០ និង​ចុល្លសករាជ ១៣៨០។

ទេវតា​ឆ្នាំ​ថ្មី​ដែល​នឹង​ចូល​មក​បន្ត​វេន​ថែ​រក្សា​លោក​ក្នុង​​ឆ្នាំថ្មី​នេះ​មាន​ព្រះនាម «មហោធរៈទេវី » ជា​បុត្រី​ទី​៧ របស់ កបិល​មហាព្រហ្ម។

លោក​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត សួន ឱសថ អតីត​ទីប្រឹក្សា ក្រុម​ជុំនុំ​ព្រះ​ត្រៃបិដក មាន​ប្រសាសន៍​ថា ពីធី​ក្នុង​សង្ក្រាន​ទាំង ៣​ថ្ងៃ​នេះ មាន​ការ​ប្រតិបត្តិ​ខុស​គ្នា​ខ្លះ រវាង​ខាង​ព្រះបរម​រាជវាំង និង​ប្រជារាស្ត្រ​ធម្មតា។

ព្រះ​បរម​រាជវាំង​នៅ​រដូវ​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី តែងតែ​ធ្វើ​ពិធី​ទទួល​ទេវតា​ឆ្នាំ​ថ្មី ឬ​ហៅ​ថា ពិធី ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត៖ «សង្ក្រាន្ត លោក​ចែក​ចេញ​ជា​ពីរ គឺ​សាមញ្ញ​សង្ក្រាន្ត និង​អយ័ន្ត​សង្ក្រាន្ត។ សាមញ្ញ​សង្ក្រាន្ត គឺ​លោក​សំដៅ​ទៅ​លើ​ព្រះអាទិត្យ​ដើរ​ត្រង់​ទៅ​លើ​ក្បាល នោះ​ជា​សង្ក្រាន្ត ចំណែក​អយ័ន្ត​សង្ក្រាន្ត គឺ​សំដៅ​ទៅ​លើ​ព្រះអាទិត្យ​ដើរ​ចំហៀងជា​ធម្មតា គេ​ច្រើន​យក​តាម​សាមញ្ញ​សង្ក្រាន្ត ដែល​គេ​គិត​តាម​ដំណើរ​សុរិយគតិ ហើយ​ពាក្យ​ថា ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត គឺ​បាន​ន័យ​ថា ផ្លាស់​សង្ក្រាន​ចាស់​ចូល​កាន់​សង្ក្រាន្ត​ថ្មី រៀបចំ​ឆ្នាំ​ចាស់​ផ្លាស់​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី ឲ្យ​ឈ្មោះ​ថា ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត»

វចនានុក្រម​ខ្មែរ របស់​សម្តេច​ព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត បាន​សរសេរ​ពន្យល់​ថា ត្រស្ដិ (ត្រស់) សង្ក្រាន្ត គឺ​ជា​ឈ្មោះ​ព្រះ​រាជ​ពិធី​មួយ​ប្រភេទ ធ្វើ​ក្នុង​វេលា​យប់ ១៤​រោច ខែ​ផល្គុន; ក្នុង​រជ្ជកាល​ពី​បុរាណ​ហៅ​ថា ពិធី​បញ្ជាន់​ត្រស្ដិ, សម័យ​ឥឡូវ​ហៅ​ថា ពិធី​ភាណយក្ខ ឬ​ពិធី​សូត្រ​ភាណយក្ខ។ ពាក្យ​ថា ត្រស្តិ នេះ ក្លាយ​មក​ពី​ភាសា​សំស្រ្កឹត​ថា ត្រុដ ( កិ.) “កាត់, ផ្ដាច់”; ត្រុដិ ( ) “ដំណើរ​កាត់, ការ​ផ្ដាច់”។

វចនានុក្រម​ដដែល បាន​ពន្យល់​ទៀត​ថា ក្នុង​ព្រះ​រាជ​ពិធី​នេះ សំដៅ​យក​សេចក្ដី​ថា “ដំណើរ​ផ្ដាច់​ឆ្នាំ​ចាស់​ផ្លាស់​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី”; មាន​ទំនង​ជា​លំអាន​ឲ្យ​យល់​បាន​ថា កាល​ពី​ក្នុង​សម័យ​បុរាណ​លោក​ហៅ​ព្រះ​រាជ​ពិធី​នេះ​ថា ពិធី​ត្រុដិ ឬ ពិធី​បញ្ជាន់​ត្រុដិ ព្រោះ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ បណ្ដា​ជន​ក្នុង​ខែត្រ​សៀមរាប នៅ​ហៅ​ភ្លេង, ចម្រៀង​មួយ​ប្រភេទ​ថា ភ្លេង​ត្រុដិ, ច្រៀង​ត្រុដិ (ត្រុត), ដែល​គេ​លេង​តែ​ក្នុង​ឱកាស​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី, ដែល​បញ្ជាក់​ហេតុ​ឲ្យ​យល់​ច្បាស់​ថា ត្រុដិ នេះ​ហើយ ក្លាយ​មក​ជា​ពាក្យ​ថា ត្រស្ដិ ។ ពិធី​បញ្ជាន់​ត្រស្ដិ​នេះ​ពី​បុរាណ​ជាន់​ដើម​ហៅ​ថា “ពិធី​ផ្ដាច់​ឆ្នាំ” ។

ឯកសារ​ពី​ក្រុម​ជុំនុំ​ទំនៀម​ទម្លាប់​ខ្មែរ​ស្តីពី​ពិធី​ប្រចាំ​ទាំង ១២​ខែ ដែល​រៀបរៀង​ដោយ​អ្នកស្រី ពេជ្យ សល់ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ពិធី ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត ពី​បុរាណ គឺ​គេ​ច្រើន​ធ្វើ​នៅ​ចុង​ខែ​ផល្គុណ គឺ​នៅ​ពេល​ជិត​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី នៅ​ក្នុង​ព្រះបរម​រាជវាំង។

ឯកសារ​ដដែល​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ពី​របៀ​ធ្វើ​ពិធី ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត​ គឺ​គេ​សង់​រោង មណ្ឌល​ស្លឹក​៥ គឺ​រោង ៤​ខ្នង​នៅ​ក្រៅ​កំពែង​ព្រះបរម​រាជវាំង ប្រចាំ​ទិស​ទាំង​៤ និង​រោង ១​ខ្នង​ទៀត នៅ​មុខ​ព្រះទីនាំង​ទេវាវិនិច្ឆ័យ សម្រាប់​ឲ្យ​បារគូ​ព័ទ្ធ​ខ្សែ​សីមា​ធ្វើ​ដោយ​អំបោះ និង​ស្បូវ​ភ្លាំង​ដែល​ក្រុម​អាចារ្យ​ព្រាហ្មណ៍​ច្រើន​ប្រើ​ក្នុង​ពិធី​ផ្សេងៗ។ អំបោះ​សីមា​នោះ ព័ទ្ធ​តាំង​ពី​ទ្វារ​ខាង​កើត នៃ​ព្រះបរម​រាជវាំង មក​ដល់​មណ្ឌល​នៃ​រោង​ទាំង​៤ ហើយ ទើប​បង្ហូត​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះបរម​រាជវាំង តាម​ទ្វារ​ខាង​ត្បូង រួច​បញ្ចូល​ទៅ​ព័ទ្ធ ១​ជុំ​ក្នុង​ព្រះទីនាំង​ទេវាវិនិច្ឆ័យ ទើប​ទៅ​ព័ទ្ធ​ស៊ុមទៀន​ជ័យ​ ៧​ជុំ ហើយ​យក​ទៅ​ព័ទ្ធ​កំពូល​ស៊ុមគ្រែ​ព្រះរាជ​ពិធី ៧​ជុំ​ទៀត ទើប​បង្ហូត​ចុង​អំបោះ​សីមា​នោះ ទៅ​ប្រគេន​ព្រះសង្ឃ​កាន់​សូត្រ​ចម្រើន​ព្រះបរិត្ត​នៅ​ពេល​យប់។

ព្រះករុណា ទ្រង់​យាង​អុជ​ទៀនជ័យ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្រ្ត​សម្តេច​ព្រះសង្ឃរាជ ហើយ​ទៀន​នោះ ត្រូវ​រក្សា​ឲ្យ​ឆេះ ដរាប​រហូត​ដល់​ចប់​ពិធី។

ចំណែក​ព្រះបញ្ចេក្សេត ព្រះខ័នរាជ លំពែង​របស់​តា​ត្រសក់​ផ្អែម និង​គ្រឿង​អាវុធ​រង​ដទៃៗ ​ទៀត និង​សន្លឹក​មាស ដែល​មាន​ចារិក​ប្រវត្តិ​ព្រះករុណា​ដោយ​សង្ខេប ក៏​ត្រូវ​អញ្ជើញ​មក​តាំង​ក្នុង​ព្រះទីនាំង​ទេវាវិនិច្ឆ័យ​ក្នុង​ឱកាស​នោះ​រហូត​ដល់​ចប់​ពិធី​ផង​ដែរ។ ប៉ុន្តែ របស់​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ប្លែក​ក្នុង​ពិធី​នោះ គឺ «ដំបង​ពេជ្រ» សម្រាប់​បណ្តេញ​ខ្មោច​បិសាច​ឲ្យ​វៀសជៀស​ឆ្ងាយ​ទៅ។ «ដំបង​ពេជ្រ» នេះ ធ្វើ​ពី​កំពូល​ត្នោត កួច​ចុង​ម្ខាង​ និង​មាន​សរសេរ​មន្តអាគម​នៅ​លើ​សន្លឹក​នោះ​ផង។ គេ​ធ្វើ​ដំបង​បែប​នេះ រាប់​រយ​ដើម​សម្រាប់​ចែក​ជូន​ពួក​នាម៉ឺន​សព្វ​មុខ​មន្រ្តី និង​ភ្ញៀវ​អ្នក​ចូលរួម​មួយ​ម្នាក់។ លើស​ពី​នេះ​ទៀត ភ្ញៀវ​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ខ្សែ​អភិសមរ ១​ខ្សែ​ម្នាក់ៗ មក​ពាក់​ឈៀង​លើ​ស្មា។ ខ្សែ​នោះ​ធ្វើ​ដោយ​អំបោះ​ឆៅ មាន​ចង​ស្លឹក​ត្នោត​បត់​ជា ៤​ជ្រុង ចង​ជា ៥​អន្លើ ថែម​ទាំង​សរសេរ​អក្សរ​មន្ត​ផង។

វត្ថុ​ទាំង​ពីរ​បែប​នេះ មាន​ប្រើ​តែ​ក្នុង​ព្រះរាជ​ពិធី​ ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត​នេះ​ទេ។ ឯ​អំបោះ​ក្លុក​មាន​រាង​ជា​រង្វេល​សម្រាប់​ពាក់​នៅ​ក្បាល ដែល​គេ​ចែក​ក្នុង​ពិធី​នោះ​ដែរ មិន​មែន​ប្រើ​ចំពោះ​តែ​ក្នុង​ពិធី​ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត​នោះ​ទេ។ នៅ​ក្នុង​ពិធី​កំចាត់​ចង្រៃ ឬ​ពិធី​កោជុក​ក៏​មាន​ប្រើ​ច្រើន​ដែរ។ របស់​ទាំង ៣​មុខ គឺ​អំបោះ​ក្លុក ដំបង​ពេជ្រ និង​ខ្សែ​អភិសមរ គេ​ត្រូវ​ចែក​នៅ​យប់​ទី​២ នៃ​ពិធី។ យប់​នោះ ភ្ញៀវ​ចូលរួម​ពិធី​ទាំង​អស់ ត្រូវ​ពាក់​អំបោះ​ក្លុក ពាក់​ខ្សែ​អភិសមរ និង​ដំបង​ពេជ្រ​គ្រប់​គ្នា ​ហើយ​អង្គុយ​ស្តាប់​ព្រះសង្ឃ​ចំរើន​ព្រះបរិត្ត ដើម្បី​បណ្តេញ​ខ្មោច​បិសាច។ សៀវភៅ​ដដែល​នេះ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ទៀត​ថា តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក រហូត​មក​ដល់​ឆ្នាំ​១៤៨៩ ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ជីវិត​លើ​ត្បូង​ទ្រង់​បាញ់​​កាំភ្លើង ដំបូង​ជា​សញ្ញា​ដល់​ពួក​បាញ់​កាំភ្លើង​ធំ ដែល​ត្រៀម​ចាំ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​វាំង ត្រូវ​បាញ់​បន្ត​រហូត​ទាល់​ព្រឹក។

នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​បង្ហើយ​ពិធី ព្រះករុណា​ទ្រង់​យាង​ស្រង់​ព្រះ​សុគន្ធវារី​ព្រះពុទ្ធមន្ត យ៉ាង​មហោឡារិក ដោយ​មាន​ក្រុម​បារ​គូ​ថ្វាយ​ស័ង្ខ​ផង។

បន្ទាប់​ពី​នោះ​មក ព្រះករុណា​ស្តេច​យាង​ពន្លត់​ទៀន​ជ័យ ជាមួយ​សម្តេច​ព្រះសង្ឃរាជ។ ដល់​ល្ងាច ថ្ងៃ​ដដែល ព្រះថេរៈ ដែល​ចាស់​វស្សា​ជាង​គេ ត្រូវ​និមន្ត​បាច​សាច​ទឹក​ព្រះពុទ្ធមន្ត​ ពេញ​ព្រះបរម​រាជវាំង ដើម្បី​កម្ចាត់​ឧបទ្រព្យ​ចង្រៃ នៃ​ឆ្នាំ​ចាស់​ចេញ​ឲ្យ​អស់ អំពី​ផ្ទៃ​នៃ​ព្រះបរម​រាជវាំង។ សព្វថ្ងៃ​ពិធិ​នេះ គេ​ហៅ​ថា ពិធី​សូត្រ ភាណយក្ខ ។

អ្នក​សិក្សា​ពី​ប្រពៃណី វប្បធម៌​ខ្មែរ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ពិធី​សាសនា ដែល​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​ក្នុង​ព្រះបរម​រាជវាំង​មួយ​ចំនួន គឺ​យក​លំនាំ​តាម​ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា និង​មួយ​ចំនួន​ទៀត​គោរព​តាម​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា។

លោក​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត សួន ឱសថ ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ពិធី​ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត ឃើញ​មាន​ចែង​ក្នុង​គម្ពី​ទសជាតក តាំង​ពី​សម័យ​ពុទ្ធកាល​មក​ម្លេះ៖ «មាន​ដំណើរ​រឿង​និទាន​ក្នុង​ជាតក​ ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​ជាតក​ក្នុង​ព្រះ​ត្រៃយបិកត​ទូទៅ​នានា ដែល​និយាយ​ពី​ដំណើរ​នៃ​សង្ក្រាន​តាំង​ពី​សម័យ​ពុទ្ធកាល​មកគឺ​សម្តេច​បសេទិ​កោសល្យ តែង​តែ​បាន​រៀបចំ​សង្ក្រាន្ត ដែល​ប្រព្រឹត្តិ​ទៅ​តាម​ប្រពៃណី​ព្រះពុទ្ធសាសនា»

លោក​បន្ត​ថា ពិធី​សំខាន់​មួយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះបរម​រាជវាំង ហើយ​មាន​លំនាំ​តាម​បែប​ព្រះពុទ្ធសាសនា​នោះ​ គឺ​ពិធី​ស្រង់​ព្រះ និង​ពិធី​ពូន​ភ្នំ​ខ្សាច់ ដែល​គេ​ធ្វើ​ធំ​ដំ​ជាង​នៅ​តាម​វត្ត​អារាម នៅ​ខាង​ក្រៅ​ព្រះបរម​រាជវាំង។

អ្នក​ជំនាញ​ខាងវប្បធម៌​ ទំនៀមទម្លាប់​ ប្រពៃ​ជាតិ លោក​ អាចារ្យ វ៉ាយ វិបុល មាន​ប្រសាសន៍​ឲ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា អត្ថន័យ​រៀបចំ​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី តាំង​ពី​បុរាណកាល​មក ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​តែងតែ​គោរព​ស្រលាញ់​ព្រហ្មញ្ញសាសនា​​ ដែល​មាន​ជំនឿ​លើ​ក្បួន​ហោរាសាស្ត្រ និង​ការ​ផ្លាស់ប្ដូរ​ទេវតា​ឆ្នាំ​ថ្មី ហើយ​ទេវតា​ឆ្នាំ​ថ្មី នាំ​ឱ្យ​ពួកគេ​មាន​លាភជ័យ និង​សុខ​ទុក្ខ​តាម​ជំនឿ​ឆ្នាំ​នីមួយៗ។

ក្នុង​សម័យកាល​បន្តមក​ទៀត ក្នុង​រយៈ​ពេល​នៃ​សង្ក្រាន្ត​ចូល​ឆ្នាំ​ទាំង​បី​ថ្ងៃ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​នាំ​គ្នា​រៀបចំ​ពិធី​ប្លែកៗ ពី​គ្នា​ខ្លះ ទៅ​តាម​ជំនឿ​ និង​ប្រពៃណីតាម​តំបន់​ផ្សេងៗ ដូចជា នៅ​ថ្ងៃ​វារៈមហាសង្ក្រាន្ត ដែល​ជា​ថ្ងៃ​ទី​១ ជា​ពេល​ទទួល​ទេវតា​ឆ្នាំ​ថ្មី គេ​នាំ​គ្នា​យក​ចង្ហាន់​ទៅ​ប្រគេន​ព្រះសង្ឃ បង្សុកូល​ឧទ្ទិស​កុសល​ជូន​ដល់​បុព្វការីជន ​ញាតិកា​ដែល​បាន​ចែក​ឋាន​ទៅ​កាន់​ទី​បរលោក​ទៅ​ហើយ។

សង្ក្រាន្តថ្ងៃ​ទី​២ ជា​វារៈវ័នប័ត គេនាំគ្នា​ពូន​ភ្នំខ្សាច់​ ដោយ​នៅ​ពេល​ល្ងាច គេ​នាំ​គ្នា​ជញ្ជូន​ខ្សាច់​សាង​វា​លុក​ចេតិយ នៅ​ជុំវិញ​​​វិហារ​វត្ត ឬ​ជុំ​វិញ​ដើម​ពោធិ៍​ណា​មួយ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​បរិវេណ​វត្ត ដើម្បី​រំដោះ​កម្មវេរា។ នៅ​ពេល​ព្រលប់ គេ​ប្រគេន​ភេសជ្ជៈ​ដល់​ព្រះ​សង្ឃ និមន្ត​ព្រះសង្ឃ​ចំរើន​​ព្រះ​បរិត្ត និង​សម្ដែង​ធម៌​ទេសនា។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ពីរ​នេះ​ដែរ កូន​ចៅ​ជូន​សម្លៀក​បំពាក់​នំ​ចំណី ប្រាក់កាស​ដល់​អ្នក​មាន​គុណ មាន​ឪពុក​ម្តាយ​ជីដូន​​ជីតា​ជាដើម។

សង្ក្រាន្តថ្ងៃ​ទី​៣ ជា​ថ្ងៃ​វារៈឡើង​ស័ក គឺ​ជា​ពេល​ដែល​កូនចៅ​ប្រុស​ស្រី​ធ្វើ​ពិធី​ស្រង់​ព្រះ និង​ឪពុក​ម្ដាយ​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​ជម្រះ​ចោល​នូវ​គ្រឿង​សៅហ្មង​ទាំង​ឡាយ។

នៅថ្ងៃ​ទី​បីនេះដែរ ពេល​ព្រឹក​គេ​និមន្ត​ព្រះសង្ឃ​ឆ្លង​ភ្នំ​ខ្សាច់។ ពេល​ល្ងាច​និមន្ត​ព្រះសង្ឃ​ស្រង់​ទឹក និង​ស្រង់​​ព្រះពុទ្ធ​រូប។ អ្នកស្រុក​ខ្លះ​និយម​អញ្ជើញ​មាតាបិតា ជី​ដូនជីតា​ចាស់ទុំ ម៉ែ ឪ មក​ងូត​ទឹក​ឲ្យ ជា​កិច្ច​តប​ស្នង​សង​គុណ​ចំពោះពួកគាត់ ​និង​បុព្វការីជន​របស់​គេ​ផង។

ក្រៅ​ពី​ពិធី​សាសនា ក្នុង​រយៈពេល​បី​ថ្ងៃ​នៃ​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​នេះ មនុស្សម្នា​ទាំង​ចាស់​ទាំង​ក្មេង ទាំង​កំលោះ ​ទាំង​ក្រមុំ ប្រជុំ​គ្នា​លេង​ល្បែងប្រជាប្រិយ​ផ្សេងៗ​តាម​ចំណូល​ចិត្ត។ ល្បែង​ដែល​គេ​និយម​លេង​ជាង​គេ ​គឺ​ល្បែង​ចោល​ឈូង ល្បែង​បោះ​អង្គញ់​ លាក់កន្សែង រាំវង់ និង​ល្បែង​ប្រជាប្រិយ​ខ្មែរ​ពេញ​និយម​ជា​ច្រើន​ទៀត។

នៅ​តំបន់​ខ្លះ​ដូចជា​នៅ​ខេត្ត​បាត់ដំបង សៀមរាប និង​កំពង់ធំ ជាដើម គេ​និយម​សំដែង​របាំ​ត្រុដិ។

នៅ​មុន​ពេល​ចូល​ឆ្នាំ​មក​ដល់​គេ​នាំ​គ្នា​រៀបចំ​តុប​តែង​ផ្ទះ​សម្បែង សម្អាត​ទីធ្លា វត្ត​អារាម ផ្លូវ​ថ្នល់ ចេតិយ រមណីយដ្ឋាន សង់​រាន​ទេវតា និងត្រៀម​សម្លៀក​បំពាក់​ថ្មីៗ​ ជាដើម។

ពេល​ចូល​ឆ្នាំ​ ពួកគាត់ភាគច្រើន តែងតែមានជំនឿថា ជា​ឱកាស​ជម្រះ​នូវឧបទ្រពចង្រៃ​នៅឆ្នាំ​ចាស់​អោយ​ជ្រះ​ស្រឡះ ដើម្បី​ទទួល​យកអ្វីដែល​ប្រសើរ​ ដែលល្អ ជាមួយ​ ទេវតាឆ្នាំ​​ថ្មី ក្នុង​ក្តី​សោមនស្ស​ក្សេមក្សាន្ត​និង​សុភមង្គល។

ខ្ញុំ​បាទ​​ សេក បណ្ឌិត និងក្រុមការងារអាស៊ីសេរីទាំងអស់ នៅ​ឯ​នាយ​សមុទ្រ​​ ក៏​សូម​ចូលរួម​អបអរសាទរ​ឆ្នាំថ្មី ​ពី​ចម្ងាយ និង​សូម​ជូន​ពរ​​​ដល់​លោក​អ្នក​​នាង និង​ក្រុម​គ្រួសារ​អោយ​មាន​សេចក្ដី​រីករាយ និង​សុភមង្គល​ក្នុង​ឆ្នាំ​នេះ និង​ក្នុង​ឆ្នាំ​ខាង​មុខៗ​ទៀត។

ប្រសិន​បើ​ធ្វើ​ដំណើរ​​​ទៅ​កម្សាន្ត​សប្បាយ​នៅ​ទី​ណា ក៏​សូម​អោយ​ទេវតា​ឆ្នាំ​ថ្មី​ជួយ​ថែរក្សា​លោក​អ្នក​នាង​ឲ្យ​មាន​សុវត្ថិភាព​ល្អ​តាម​ផ្លូវ និង​មាន​សេចក្តី​សុខ​គ្រប់​ពេល​វេលាសួស្តីឆ្នាំថ្មី!


ប្រវត្តិ​នៃ​ល្បែង​ប្រជាប្រិយ​ ទាញ​ព្រ័ត្រ

ប្រវត្តិ​នៃ​ល្បែង​ប្រជាប្រិយ​ ទាញ​ព្រ័ត្រ


What Next?

Related Articles

2 Responses to "អត្ថន័យ ពិធី​ត្រស្ដិ សង្ក្រាន្ត ឆ្នាំ​ថ្មី ​និងរបៀបប្រារព្ធពិធីនេះ"

  1. thean says:

    Happy new year!
    The opportunity day for business, party and
    join family.

  2. ?? says:

    in the name of Cambodian born I would like to pray to GOD for Cambodian a happy new year and best wish for every one. time for our nation to think in the past that our people are loving each other we go every where and enjoy every kind of our Cambodian traditional danced, game around the temple and any plying field. three days full of joy meet all relatives come together and special food can be offer in these three day also. when I think all about this even my tear of joy is coming without knowing . I have nothing to say to all Cambodian the only massage is please love each other as we used to . Cambodian is the only one nation can not become other we love each other our nation will be strong it does not matter even if our country is small the population is less then the other country but if we are together it can be much better then the big country and more population. at last I ‘m wishing to all Cambodian all the best in this traditional new year and keep going on for ever. may the new angel come to bless our nation and stay blessing them for a peaceful nation from now on.

Leave a Reply

Submit Comment