ក្រុមអ្នកភូមិកែវផុសដែលផ្ទះរបស់ពួកគេត្រូវបានបំផ្លាញតាមអំណាចសាលក្រម គ្រោងលើកគ្នាមកកាន់ទីក្រុងភ្នំពេញដើម្បីសុំអន្តរាគមន៏ពីនាយករដ្ឋមន្ត្រីហ៊ុន សែន។
មាស មុន្នី
Tuesday 12 March 2013
The Free Press Magazine
ផ្ទះនឹងដំណាំហូប ផ្លែរបស់អ្នកភូមិ កែវផុស ត្រូវបានបំផ្លាញ កាលពីថ្ងៃទី ៥ មីនា
ក្រុមអ្នកភូមិបាននិយាយថាតុលាការបានសម្រេចឲ្យលោកជៀម ផែន ថៅកែស្រាបៀរលីអូ ឈ្នះក្ដីនឹងរឹបអូសយកដីរបស់ពួកគាត់ដែលមករស់នៅនឹងកាន់កាប់អស់រយៈពេល៣០ឆ្នាំក្នុងឃុំ កែវផុស ស្រុក ស្ទឹងហាវ ។ ហើយកាលពីថ្ងៃទី៥មីនាតាមរយៈអំណាចសាលក្រមនោះផ្ទះរបស់ពួកគាត់យ៉ាងហោចណាស់ជាង១០គ្រួសារត្រូវបានបំផ្លាញ ។
អាជ្ញាធរក្រុងព្រះសីហនុ នៅថ្ងៃទី៨មីនា បានស្វះស្វែងរកការសម្របសម្រួលពីក្រុមអ្នកភូមិដែលមានកំហឹងជាមួយគោលការឧបត្ថម្ភពីអ្នកឈ្នះក្ដី ប៉ុន្តែត្រូវបានអ្នកភូមិបដិសេធ ដោយពួកគាត់ទាមទាររស់នៅលើទីតាំងដដែល។
យ៉ាងណាក៏ដោយក្រុមអ្នកភូមិបាននិយាយថាការអនុវត្តន៏សាលក្រមនោះគឺខុសច្បាប់ ខណៈដែលពួកគាត់បានដាក់ពាក្យបណ្ដឹងទៅសាលាឧទ្ធរណ៏ប្រឆាំងនឹងសាលក្រមនោះ ៕
មិនបាច់ចាំមកតវ៉ាទេនាំតែខាតពេល គឺសុទ្ធតែជាពួកគ្នាវាទេ។នេះសុទ្ធតែជាល្ខោន ដែលពួកគេសម្តែងដើម្បីរកការគាំទ្រ និងរក់សំលេងឆ្នោតតែប៉ុណ្ណោះ សម័យតេជោគឺចឹងហើយ មិនមែនមានតែរឿងមួយនេះទេ ដូចនេះប្រជាជនខ្មែរគួរភ្ញាក់រលឹកទៅ។ការស្រលាញ់អំណាចជ្រុលពេកគឺហ៊ានធ្វើអ្វីៗទាំងអស់ ដោយមិនគិតពីបុណ្យបាបនោះទេ…..
មន្ត្រីអង្គការសហប្រជាជាតិទាមទារឲ្យធនាគារពិភពលោកភ្ជាប់ការគោរពសិទ្ធិមនុស្សទៅនឹងគម្រោងជំនួយ ឬការអភិវឌ្ឍនៅកម្ពុជា
មន្ត្រីអង្គការសហប្រជាជាតិទាមទារឲ្យធនាគារពិភពលោកភ្ជាប់ការគោរពសិទ្ធិមនុស្សទៅនឹងគម្រោងជំនួយ ឬការអភិវឌ្ឍនៅកម្ពុជាក្នុងរបាយការណ៍ដ៏សំខាន់មួយដាក់ជូនក្រុមប្រឹក្សាសិទ្ធិមនុស្ស អង្គការសហប្រជាជាតិប្រចាំក្រុងហ្សឺណែវ កាលពីថ្ងៃទី០៦ ខែមីនា ឆ្នាំ២០១៣ នេះ លោកស្រី រ៉ាហ្គែល រ៉ូលនិច ជាអ្នករាយការណ៍ពិសេសអង្គការសហប្រជាជាតិ ទទួលបន្ទុកសិទ្ធិផ្នែកលំនៅដ្ឋាន បានស្តីបន្ទោស ត្រង់ៗទៅលើកម្មវិធីផ្តល់ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិរបស់ធនាគារពិភពលោកដែលបានអនុវត្តន៍នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ថាជាការងារប្រកបដោយភាពបរាជ័យ ហើយមន្ត្រីអង្គការសហប្រជាជាតិ បានដាក់ចេញជាអនុសាសន៍ជំរុញឲ្យធនាគារពិភពលោក យកកម្មវិធីផ្តល់ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លី យកទៅបញ្ចូលក្នុងបញ្ហាសិទ្ធិមនុស្ស ដោយចាត់ទុកថា វាជាចំណុចអាទិភាព នៅក្នុងកម្មវិធីដីធ្លី ហើយបញ្ហានេះកំពុងក្លាយជាទណ្ឌកម្មថ្មីមួយទៀត ទៅលើការដឹកនាំដោយខ្វះភាពទទួលខុសត្រូវ និងខ្វះឆន្ទៈដោះស្រាយបញ្ហាជម្លោះដីធ្លីរបស់លោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន។
លោកស្រី រ៉ាហ្គែល រ៉ូនិច បានបញ្ជាក់ក្នុងរបាយការណ៍ថា ធនាគារពិភពលោក ដែលមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាជម្លោះដីធ្លីរបស់អ្នកភូមិបឹងកក់គួរតែមានការជំរុញថែមទៀត សម្រាប់កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីការគោរពសិទ្ធិមនុស្សនៅកម្ពុជា ឲ្យបានល្អប្រសើរឡើងហើយក្នុងរបាយការណ៍ស៊ើបអង្កេតផ្ទៃក្នុងដែលទើប តែបញ្ចប់កាលពីឆ្នាំ២០១០ បានបញ្ជាក់ថា គម្រោងផ្តល់ប័ណ្ណកម្ម សិទ្ធិដីធ្លីរបស់ធនាគារពិភពលោក ដែលមានទំហំទឹកប្រាក់ប្រមាណ ២៤,៣លានដុល្លារអាមេរិក នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា បានទទួលបរាជ័យ ដោយសារតែពលរដ្ឋជាង៣ពាន់គ្រួសារនៅតំបន់បឹងកក់ ត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលបណ្តេញចេញដោយខុសច្បាប់ គ្មានសំណងត្រឹមត្រូវបន្ទាប់ពីពួកគេ ត្រូវបានបដិសេធមិនផ្តល់ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លីពីសំណាក់អាជ្ញា ធរអ្នកកាន់អំណាច បើទោះបីជាគម្រោងផ្តល់ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លីនេះ ត្រូវបានអនុវត្តន៍ដោយធនាគារពិភពលោក ដែលចំណាយប្រាក់ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ក៏ដោយ។ បញ្ហាជម្លោះដីធ្លីនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា កាន់តែរីករាលដាលខ្លាំងឡើង ហើយមានស្ថានភាពអាក្រក់ជាងមុន ដោយសារតែក្រុមអ្នកកាន់អំណាចនៅស្រុកខ្មែរ មិនបានយកចិត្តទុកដាក់ដោះស្រាយបញ្ហានេះ ឲ្យបានល្អប្រសើរនោះទេ ដែលភាគច្រើន បញ្ហាជម្លោះដីធ្លីកើតឡើងដោយសារពលរដ្ឋក្រីក្រមិនមានប្រាក់សម្រាប់ធ្វើប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិ ហើយក្រោយមកធនាគារពិភពលោក បានធានារ៉ាប់រងចំពោះការចំណាយលើគម្រោងផ្តល់ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លីជូនពលរដ្ឋទូទៅ ប៉ុន្តែការអនុវត្តគម្រោងនេះមានភាពចម្រូងចម្រាសនិងស្មុគស្មាញ ដោយសារតែអ្នកកាន់អំណាចនៅស្រុកខ្មែរ មិនមានឆន្ទៈពិតប្រាកដក្នុងកិច្ចសហការជាមួយធនាគារពិភពលោក។
ការលើកឡើងរបស់លោកស្រី រ៉ាហ្គែល រ៉ូនិច ក្នុងរបាយការណ៍ពិសេសដាក់ជូនក្រុមប្រឹក្សាសិទ្ធិមនុស្សអង្គការសហប្រជាជាតិ បានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា បញ្ហាជម្លោះដីធ្លីនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ផ្តើមចេញពីកង្វះការទទួលខុសត្រូវ និងគ្មានឆន្ទៈពិតប្រាកដ ក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាជម្លោះពីសំណាក់អាជ្ញាធរកាន់អំណាច ដែលធ្វើឲ្យបញ្ហាជម្លោះដីធ្លីកាន់តែរីករាលដាលខ្លាំងឡើង ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ ជាក់ស្តែងប្រជាពលរដ្ឋនៅតំបន់បឹងកក់ ត្រូវបានអាជ្ញាធរឯកភាពឲ្យអនុវត្តន៍គម្រោងវាស់វែងដីធ្លី ដើម្បីធ្វើប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិចែកជូនប្រជាពលរដ្ឋក្រីក្រ ប៉ុន្តែទីបំផុត ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដែលធ្វើរួចហើយនោះ មិនបានយកទៅបែងចែកជូនពលរដ្ឋនោះទេបន្ទាប់ពីរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា មានគម្រោងផ្តល់ដីតំបន់បឹងកក់ ឲ្យទៅក្រុមហ៊ុន ស៊ូកា គូអីុន ធ្វើការអភិវឌ្ឍន៍ បើទោះបីជាគម្រោងផ្តល់ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិនៅតំបន់បឹងកក់នេះ ធ្វើឡើងដោយប្រាក់ជំ នួយរបស់ធនាគារពិភពលោកក៏ដោយ។ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា បានបង្ហាញឲ្យឃើញពីភាពក្រអឺតក្រទមនៅពេលមានសម្ពាធ ឬលក្ខខណ្ឌតឹងតែងពីធនាគារពិភពលោកគឺ លោក ហ៊ុន សែន បានប្រកាសជាឯកតោភាគី ក្នុងការបញ្ចប់កិច្ចសហការឬឈប់អនុវត្តន៍គម្រោងផ្តល់ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លីជាមួយធនាគារពិភពលោក ដែលបញ្ហានេះកាន់តែធ្វើ ឲ្យពលរដ្ឋក្រីក្រគ្មានឱកាសទទួលបានប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លីស្របច្បាប់ងាយបង្កឲ្យមានបញ្ហាជម្លោះក៏ដូចជាការបណ្តេញចេញដោយបង្ខំ។
បញ្ហាប្រជាពលរដ្ឋនៅតំបន់បឹងកក់នេះផងដែរ ធនាគារពិភពលោកធ្លាប់បានដាក់លិខិតផ្លូវការទៅកាន់រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ចំនួន៣លើករួចមកហើយ ក្នុងការជំរុញឲ្យរដ្ឋាភិបាលយកចិត្តទុកដាក់ដោះស្រាយបញ្ហាជម្លោះជាមួយអ្នកភូមិបឹងកក់ ហើយពេលមួយនោះលោក ហ៊ុន សែន បានបន្ទន់ឥរិយាបថ ដោយបានកាត់ដីប្រមាណ១២ហិកតា ពីគម្រោងអភិវឌ្ឍន៍សម្រាប់ចែកជូនអ្នកភូមិបឹងកក់ ដែលសេសសល់ពីការបណ្តេញចេញ ហើយក្រោយមកអ្នកភូមិបឹងកក់នៅតែមិនអាចទទួលបានប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លីដដែល បើទោះបីជាលោក ហ៊ុន សែន បានចេញសេចក្តីប្រកាសផ្លូវការនិងបានដាក់ពង្រាយក្រុមនិស្សិតស្ម័គ្រចិត្តឲ្យចុះវាស់វែងដីធ្លី ចែកជូនពលរដ្ឋនិងធ្វើប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិតាមនយោបាយ ប្រជាភិថុតិក៏ដោយ ក៏អ្នកភូមិបឹងកក់នៅតែគ្មានឱកាសទទួលបានប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លីដដែល។ ធនាគារពិភពលោកដែលជាម្ចាស់ជំនួយ និង ជាម្ចាស់កម្ចីដ៏សំខាន់សម្រាប់រដ្ឋាភិ បាលកម្ពុជាបានឃ្លាំមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ពីគោលជំហររបស់រដ្ឋាភិបាលក្នុងការអនុវត្តគោលនយោបាយកែទម្រង់ដីធ្លី ប៉ុន្តែវាមានសភាពយឺតយ៉ាវដោយសារតែភាគីរដ្ឋាភិបាលមិនសូវមានកិច្ចសហប្រតិបត្តិ ការល្អ ឬធ្វើមិនដឹងមិនឮចំពោះលក្ខ ខណ្ឌរបស់ធនាគារពិភពលោក។
ដើម្បីជាការដាក់សម្ពាធលើរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ធនាគារពិភពលោកក៏បានប្រកាសព្យួរគម្រោងប្រាក់ជំនួយរាប់រយលានដុល្លារអាមេរិក ជាលក្ខខណ្ឌទាមទារឲ្យអ្នកកាន់អំណាចនៅស្រុកខ្មែរយកចិត្តទុកដាក់ឡើងវិញ អំពីការកែទម្រង់បញ្ហាដីធ្លី ដែលក្នុងនោះបានសំដៅទៅលើការដោះស្រាយជម្លោះដីធ្លី ឲ្យមានយុត្តិធម៌សំដៅការពារសិទ្ធិនិងផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់របស់ពលរដ្ឋក្រីក្រទន់ខ្សោយតាមរយៈការបញ្ឈប់អំពើរំលោភដីធ្លីការបណ្តេញចេញដោយបង្ខំក្រោមលេស អភិវឌ្ឍន៍ ឬការផ្តល់ដីសម្បទានឲ្យ ទៅក្រុមហ៊ុនឯកជន។ លោក ហ៊ុន សែន មិនបានយកចិត្តទុកដាក់ចំ ពោះលក្ខខណ្ឌរបស់ធនាគារពិភពលោកនោះទេ គឺសុខចិត្តខាតបង់ប្រាក់រាប់រយលានដុល្លារអាមេរិក ដែលជាគម្រោងអភិវឌ្ឍន៍បានមកពីធនាគារពិភពលោក ធ្វើឲ្យខាតបង់ផលប្រយោជន៍ជាតិធំសម្បើម ហើយបើពិនិត្យលើការទាមទាររបស់ លោកស្រី រ៉ាហ្គែល រ៉ូលនិច គឺធនាគារពិភពលោក ត្រូវភ្ជាប់គម្រោង ឬប្រាក់ជំនួយរបស់ខ្លួនទៅនឹងបញ្ហា សិទ្ធិមនុស្សជាអាទិភាព ដើម្បីកុំឲ្យគម្រោងដទៃទៀតត្រូវបរាជ័យយ៉ាងអាម៉ាស់មុខដូចគម្រោងផ្តល់ប័ណ្ណកម្មសិទ្ធិដីធ្លីដែលរងការរិះគន់។
.
នៅអត្ថបទនេះ ដូចជាអត់ឃើញអ្នកគាំទ្ររដ្ឋាភិបាលចូល comment សោះ ហើយអូតសុទ្ធតែរដ្ឋាភិបា
លពង្រឹងនិត្តិរដ្ឋ នឹង លធិប្រជាធិបតេយ្យ គ្រាន់តែឮចង់ក្អួត
បង ប្អូន ទាំង អស់ កុំទាន់ចោទ ទៅលើអ្នកណាម្នាក់ អំពីបញ្ហានេះ ចាំតាមដាន អំពីរឿងពិត បើយើង ពុំទាន់បានដឹង ច្បាស់ អំពី បញ្ហា កុំទាន់ចោទ ថាអ្នណា រុំលោភ អ្នកណា ។
ខ្ញុំ សូម ផ្តល់ជូន រឿង ពិត មួយ ដែល ប្រជាជន បាន ប្តឹង ចោទ ដក់ រដ្ឋាភិបាល អយុតិធម៌ និង ចោទ តុលាការថា អយុតិធម៌ ។ មាន ប្រជាជន ចំនួន ១១គ្រួសារ ពួកគាត់ ទាំងនោះ ជាមន្ត្រី រាជការ ធ្វើការនៅ ទីរួមខេត្ត ហើយផ្ទះនៅ តាម ស្រុក ។ ដោយ ពួកគាត់ ពិបាន ក្នុង ការធ្វើដំណើ ទៅមកពីផ្ទះ មកកន្លែងធ្វើការ ក៏ ដាច់ចិត្ត សុំ ដី រដ្ឋមួយក្នលែង ធ្វើជាទោប ស្នាក់នៅ បណ្តាះអាសន្ន ដោយ នាំគ្នាទៅ សុំ មេភូមិ មេ ឃុំ ដោយស្យា ថា ពេល រដ្ឋត្រូវការពេលណា គឺ ពួកគាត់ ចេញពេលនោះ ដោយ មានក្រដាសស្នាម ផ្តឹត មេដៃ ត្រឹម ត្រូវ នឹងមានសាក្សី ។ ការស់ នៅ ចេះតែ មួយឆ្នាំហើយ មួយឆ្នាំទៀត នាំ ប្រពន្ធកូន កម រស់នៅ ជាមួយ ដោយមានកូនរៀន ព្រោះសាសាជិត ដាំដំណាំ ពេល មេឃុំ ថា កុំដាំ ដើមឈើធំៗ ព្រោះ ដីរដ្ឋ និង កុំ កសាង ផ្ទះថ្មរ ព្រោះ ដី រដ្ឋ គំរោង គេ ៣ទៅ ៤ឆ្នាំ ទៀត គេពង្រើក ផ្លូវហើយ អ្នកទាំងនោះ ថា មិន អីទេ ខ្ញុំគ្រាន់ តែ ដាំហូប និង ធ្វើ តសំយាប កុំអោយ ក្តៅ រដ្ឋ ត្រូវការ ខ្ញុំ ចេញភ្លាប ចេះតែ ដាំចេះតែ ធ្វើផ្ទះ រហូត ដល់ ៨ឆ្នាំ ផ្ទះ ក៏ធំ ដំណាំ ក៏ច្រើន មានផ្លែផ្កា ដល់ ពេល រដ្ឋ ត្រូវការ អភិវត្ត ពង្រើក ផ្លូវ ប៉ះចំ ទាំង ១១ផ្ទះ ដែល រស់ នៅ ជាប់ផ្លូវ សុំដីរដ្ឋនៅ ស្រាប់ តែ ពេល រដ្ឋ ផ្តល់ ពត៌មាន ១២ខែ មុន រុះរើ កាលពី រដ្ឋ ដូនដំណឹង មុន ១២ខែ ពួកគាត់ យល់ព្រម ថារុះ តែ ដល់ពេល ដល់វេលា ពួកគាត់ ចំនួន ៦គ្រួសារ បែជាអត់ព្រមរើ តែ ៥គ្រួសារ គេ យល់ព្រមតាម កិច្ចសន្យា ។ អ្នក ទាំង ៦គ្រួសារ ដោយមាន ការញុះញុង ពី សំណាក់ អ្នកផ្សេង អត់ព្រម ចេញ ធ្វើអោយ ប្តឹង ផ្តល់ ជាមួយ រដ្ឋ ពន្យាការធ្វើផ្លូវ ។ អ្នកទាំង នោះ ចោទថា រដ្ឋ រុំលោភ យក ដីពួកគាត់ ពួកគាត់ រស់នៅ ជាង ២៥ឆ្នាំ ហើយ លើដីនេះ កិចសន្យា មេភូមិ មេឃុំ ដែល សរសេ និង សាក្សី មិនពិត ប៉ាក់ពួក ហើយ អ្នក ទាំង ៥គ្រួសារ ដែលចេញ គឺ ប៉ាក់ពួក ។
ខ្ញុំ សូម សួរថា តើ ករណីនេះ រដ្ឋ ខុស តុលាការ កាត់ក្តី អោយ អ្នកអភិវត្តន៏ ពង្រើកផ្លូវ ជាអ្នកឈ្នោះ ខុស រឺ ប្រជាជន ៦គ្រួសារដែលប្តឹង ថា រដ្ឋ រុំលោភ ថា តុលាការ ឃុបឃឹត គ្នា ខុស?
មកពីមិនបែនផ្ទះហ្អែងមែនទេអាអង្គការ?បើចំផ្ទះហ្អែងវិញប្រហែលជាឡាំប់ាលើសគេទៀត
សូមលើកហត្ថាចុចចារសេចក្តី ឃ្លាឃ្លោងខ្លឹមខ្លីមានន័យពិតៗ
ជូនអ្នកស្នេហ៍ជាតិផៅញាតិជាមិត្ត ពិសាលពិសិដ្ឋគួរស្និតស្នេហា។
ឃើញរាស្រ្តទុក្ខធំខ្ញុំឈឺកកឈាម ដេកដើរមិនស្ងៀមលើកម្រាមហត្ថា
ចុចតែងកំណាព្យជាកាព្យអក្ខរា ប្រដៅពួកស្វាពួកអាក្បត់ជាតិ។
សុំសួរឯងថាស្វាឬមនុស្ស ចចកឬឈ្លុសចេះព្រូសចោម្សៀត
កើតជាកូនខ្មែរជាឆ្កែយួនវៀត ថោកគ្មានមាយាទលក់ជាតិទឹកដី។
អភិវឌ្ឍន៍ជាតិសោះកោះបណ្តេញរាស្រ្ត គ្មានចិត្តរអៀសខ្មាស់រាស្រ្តទេអី
អួតខ្លួនបណ្ឌិតគំនិតចោរព្រៃ សាងបាបរាល់ថ្ងៃអាចៃអាឈ្លើង។
សូមសរសើរម្រាក់អ្នកស្នេហាជាតិ ខំប្រឹងខ្មីខ្មៀតជ្រោមជាតិខ្មែរយើង
ដោយពាក្យវាចារប្រហាររំលើង សាមគ្គីគ្នាឡើងបំប៉ើងពួកទមិឡ។
កុំចាញ់បោកវាគ្នាពួកលក់ជាតិ ល្បិចរយពាន់ស្នៀតឲ្យជាតិរិចរិល
ពូកែបន្លប់ប្រសព្វបង្វិល លុយបានដោយសីល៍ខិលហួសប្រមាណ។
លក់ដីលក់ជាតិឆ្លៀតលួចទន្លេ ពុំដែលខ្វល់ទេរាស្រ្តជេរតិរិច្ឆាន
ភូតភរបោកប្រាស់់សច្បាស់សណ្តាន វីឡាថ្កើងថ្កានតើបានពីណា។
និយាយបូបាច់អាច៍អាហ្អែងអញ មុខដូចលាបខ្លាញ់ក្រញា៉ញ់វាចា
អួតខ្លួនរំដោះអួតខ្លួនស្ថាបនា ប្លន់ស្រែចំការភរថាអភិវឌ្ឍន៍។
ខ្ចីបុលវាល់លានសង់ស្ពាននិងផ្លូវ បើធ្វើត្រឹមត្រូវរាស្រ្តមិនទៅមាត់
តែពួកអានេះរិះគិតយ៉ាងស្ទាត់ សើយលាត់ៗគាត់ថាអស់លុយ។
បងប្អូនខ្មែរអើយនេះហើយជនក្បត់ ល្បិចកៀបសង្កត់បែនបត់ដាក់នុយ
ធ្វើល្អមុខរាស្រ្តវាត់វាសកន្ទុយ រាស្រ្តស្លាប់រពុយព្រោះកន្ទុយវា។
លោក១៤ឆ្នាំរៀបរាប់និទានបានក្បោះក្បាយល្អខ្លាំងណាស់ក្នុងគំនិតដ៏លាមករបស់លោក។ លោកចេះនិយាយពីហេតុផលដាក់កំហុសលើពលរដ្ឋ តែលោកមិននិយាយរៀបរាប់ពីកំហុសមន្រ្តីថោកទាបក្នុងជួររដ្ឋាភិបាលបច្ចុប្បន្ននោះសូម្បីមួយឃ្លា។ នៅតំបន់ខ្លះក្រោយការមករស់នៅរបស់ប្រជាពលរដ្ឋពីឆ្នាំ១៩៧៩ ដល់១៩៩០រដ្ឋបានបែងចែកដីឲ្យពលរដ្ឋតាមគ្រួសារនីមួយៗធ្វើជាកម្មសិទ្ធនិងបង្ករបង្កើនផល ព្រមទាំងបានចេញបង្កាន់ដៃកាន់ដីធ្លីឲ្យពួកពលរដ្ឋទៀតផង ចុះហេតុអីមកដល់ពេលនេះហើយ ជាង៣០ឆ្នាំហើយ នៅតែមិនឃើញមានគោលការណ៍ធ្វើកម្មសិទ្ធឲ្យត្រឹមត្រូវជូនដល់ប្រជាពលរដ្ឋទាំងនោះទៀត មិនតែប៉ុណ្ណោះតំបន់ខ្លះត្រូវបានចេញសជណបណ្តេញចេញក្រោមលេសអភិវឌ្ឍន៍និងការដោះស្រាយក្នុងកំរិតដ៏ទាបបំផុតទៀតផង។ ម្យ៉ាងក្នុងនានរដ្ឋាភិបាលប្រៀបដូចជាឪពុកម្តាយរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ត្រូវស្រឡាញ់ប្រពលរដ្ឋនិងបំរើពលរដ្ឋឲ្យមានតម្លាភាពស្មើៗគ្នា មិនត្រូវព្រោះតែលុយនិងអំណាចគ្រួសារបក្សពួកខ្លួនបែរជាមកឆ្កួតវង្វេងធ្វើបាបប្រជាដោយគ្មានត្រាប្រណីនោះទេ។. មែនត្រង់ចំណុចខ្លះគួរឲ្យកោតសរសើរផងដែរដែលចេះដើរចែកដីជូនពលរដ្ឋតាមទីជនបទនិងពលរដ្ឋដែលពុំទាន់មានដីរស់នៅហើយទៅកាន់ទន្រ្ទានដីរដ្ឋរស់នៅប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិត ដែលទង្វើនោះបានបង្ហាញពីជំហ៊ទទួលខុសត្រូវពិតៗរបស់រដ្ឋាភិបាល។ ប៉ុន្តក្នុងពេលតែមួយ នយោបាយតែមួយហេតុអ្វីបែរជាប្លន់ដីប្រជាពលរដ្ឋដែលបានកំពង់រស់និងកាន់កាប់ជាយូឆ្នាំមកហើយនោះទៅវិញ? តើនេះរឺយុទ្ធចតុកោណ ដែលអួតថាលប់បំបាត់ភាពក្រីក្រនោះ? ទេវើតាមទិដ្ឋភាពសព្វថ្ងៃគឺកំពង់លប់បំបាត់ប្រជាក្រីក្រទៅវិញទេដោយការបណ្តេញចេញនិងសម្លាប់ដោយប្រយោលតែប៉ុណ្ណោះ។. គ្មាននរណាឈឺចាប់ជាងអ្នកដែលកំពង់តែឈឺនោះទេ ហើយអ្នកធ្លាប់ឈឺចាប់បែបនោះទើបដឹងថាវាខ្លោចផ្សាប៉ុណ្ណា។ សូមគិតដល់សេចក្តីសុខរបស់ជាតិខ្លួន ប្រជាពលរដ្ឋរបស់ខ្លួនផង កុំចាត់ទុកគ្នាជាសត្រូវ គ្នាមានបានបន្តិចបន្តួចក៏មិនស្មើបង្គន់ជុះអាច៍របស់ពួកអ្នកឯងមួយផង។