ដោយ៖ ថុល ស្រីលក្ខណ៍
ថ្ងៃសុក្រ ទី14 វិច្ឆិកា 2014
http://vodhotnews.com
ស្តាប់សំឡេង៖ |
ចម្លងទុក |
«កាលឆ្នាំ៨២-៨៦បានវាហ្នឹង ប៉ុន្ដែប្ដីហ្នឹងទៅស្រុកយួន ម៉ែក្មេកខ្ញុំធ្វើបាបខ្ញុំណាស់ ប្រាប់អូន ខណៈគាត់បានកាលហ្នុងទៅរៀនបានអង្ករនែ អង្ករបានម្នាក់មួយបាវ បីខែមួយបាវ» ។
នេះជាការរៀបរាប់ពីទុក្ខលំបាករបស់ស្រ្តីមេផ្ទះម្នាក់ ដែលទទួលរងអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារស្ទើរពាក់កណ្តាលជីវិតរបស់គាត់។ ស្ត្រីដែលមានជំងឺប្រចាំកាយ អ្នកស្រី ប៊ុន ហុង វ័យ៥១ឆ្នាំ រស់នៅក្នុងសង្កាត់ស្ទឹងមានជ័យ ខណ្ឌមានជ័យ រាជធានីភ្នំពេញ មានប្រសាសន៍ថា គាត់មានជំងឺរលាកសន្លាក់ ហើយជំងឺនេះមិនអាចព្យាបាលបាននោះទេ។
អ្នកស្រី ប៊ុន ហុង បានរំឭកថា គាត់រងអំពើហិង្សាពីម្តាយក្មេក និងស្វាមីទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្តជិត៣០ឆ្នាំមកហើយ តាំងពីរៀបការរួចនៅឆ្នាំ១៩៨២ ។ អ្នកស្រីរៀបរាប់ថា « ជាអចិន្រ្តៃយ៍ទៅហើយ មួយឆាកជីវិតនេះ អចិន្ត្រៃយ៍ទាំងម្តាយក្មេក ព្រោះថា ខ្ញុំអី ដូចថា យើងម្នាក់ឯង ម្នាក់ឯងចឹងកូនគេធម្មតាចង្កឹះមួយគេកាច់បាក់ ចង្កឹះមួយបាច់គេកាច់មិនបាក់ទេគេឃើញយើងកំព្រីកំព្រាចឹង អូរប្រវត្ដិខ្ញុំបើនិយាយច្រើនចឹងវែងឆ្ងាយណាស់កូនអើយ ម្ដាយក្មេកធ្វើបាបណាស់ហើយហ្នឹងប្ដី ទាំងម្តាយក្មេកនិងប្តី» ។
អ្នកស្រី ប៊ុន ហុង បន្ថែមថា ដោយសារតែគាត់ជាកូនកំព្រា គាត់សុខចិត្តស៊ូទ្រាំនឹងអំពើហិង្សាទាំងនេះ ព្រោះគាត់មិនចង់ឲ្យកូនៗរបស់គាត់កំព្រាដូចគាត់ ។ អ្នកស្រីថា អំពើហិង្សានេះ កើតឡើងដោយសារប្តីរបស់គាត់មិនពេញចិត្តគាត់ ហើយប្ដីរបស់គាត់មករៀបការជាមួយគាត់ ក្រោមការបង្ខិតបង្ខំពីឪពុកម្ដាយគាត់។ អ្នកស្រីមានប្រសសាន៍ថា «គាត់ឃើញខ្ញុំចេះរកស៊ីចឹងទៅ ហើយប្ដីខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំកាចថាអត់យកទេស្រលាញ់ខ្ញុំចេះរកស៊ី ដល់ពេលកាច ចឹងខ្ញុំមិនយកទេ ដល់ពេលចឹងទៅ ម្ដាយឪពុកចេះតែបង្ខំចេះតែការទៅ ការមួយដំណើរទៅ ការតាមម៉ែតាមឪទៅ ជំនាន់ហ្នុង ដូចអ៊ីនិយាយដដែរៗថាឲ្យគោយកគោឲ្យក្របីយកក្របីចឹង» ។
ស្រ្តីមេម៉ាយរូបនេះបន្តថា គាត់មិនដែលទទួលបានការគាំពារផ្លូវច្បាប់ពីស្ថាប័នណាមួយនោះទេ។ តែនៅឆ្នាំ២០១៣ គាត់ទទួលបានការគាំពារពីអង្គការមួយចំនួននៅរាជធានីភ្នំពេញ បន្ទាប់ពីកូនស្រីរបស់គាត់ បានចូលជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តភូមិអប់រំអ្នកមានអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ។
កូនស្រីរបស់អ្នកស្រី ប៊ុន ហុង អ្នកស្រី រ័ត្ន ស្រីមុល វ័យជាង២០ឆ្នាំ បានឲ្យដឹងថា ដោយសារអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ គាត់សម្រេចចិត្តបោះបង់ការសិក្សាទាំងនៅក្មេង ដើម្បីជួយរកប្រាក់ចំណូលផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ។ អ្នកស្រីថា គាត់សម្រេចចិត្តធ្វើជាបុគ្គលិកស្ម័គ្រចិត្តភូមិ និងតាមសេវាកំសាន្ត អប់រំប្រជាពលរដ្ឋពីការលុបបំបាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ដើម្បីកុំឲ្យក្មេងៗជំនាន់ក្រោយរងគ្រោះដូចគាត់។ អ្នកស្រីបន្តថា «វាយចានវាយឆ្នាំងគំរាមកំហែងគ្នាហើយ ដល់ពេលចឹងទៅយើងធ្លាប់រៀនធ្លាប់អីយើង មិនហ្នឹងដឹងថា យើងត្រូវទាក់ទងទៅខាងណា ប៉ូលីសភូមិ ប៉ូលីស អីចឹង នៅពេលហៅមកសុទ្ធតែគ្នាគាត់ហៅទៅផឹកកាហ្វេមួយកែវពីរកែវរួចបាត់ហើយអត់មានណែនាំថាខ្លួន អូ៎ឯងជាប្រុសមិនត្រូវធ្វើអញ្ចឹង ធ្វើអញ្ចឹងដាក់គាត់ទេ គាត់អើយប្រុសផងស្រីផង ចឹងទៅណាសអត់មានទេណា គឺគាត់គិតតែស្ដាប់ហេតុផលគ្នាគាត់តែម្ខាងៗ ចឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំអស់ជំនឿចិត្ដ» ។
អ្នកស្រី ស្រីមុល បន្ថែមថា មិនមែនតែករណីគ្រួសារគាត់នោះទេ សូម្បីតែស្រ្តីបម្រើសេវាកំសាន្ត តែងតែរងអំពើហិង្សាពីសមាជិកគ្រួសារ និងពីភ្ញៀវដែលចូលកំសាន្ត ហើយពួកគេមិនសូវទទួលបានការគាំពារពីផ្លូវច្បាប់នោះទេ បើទោះជាទទួលបានការអប់រំពីអ្នកស្ម័គ្រចិត្តភូមិក៏ដោយ។ អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍ថា «ប្ដឹងដប់ដោះស្រាយបានតែមួយ ជូនអី មួយអត់ចង់បានផង ហើយយើងខំព្យាយាមឲ្យគាត់ទៅប្ដឹងទៅអី ឲ្យគាត់យល់ពីសិទ្ធិរបស់គាត់ អត់មានសុពលភាព គាត់ដឹងតាដឹងប៉ុន្ដែអត់ហ៊ាន» ។
អង្គការសង្គមស៊ីវិល និងរដ្ឋាភិបាល ដែលធ្វើការលើការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ឲ្យដឹងថា អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារភាគច្រើនកើតឡើងដោយសារភាពក្រីក្រ ការប្រច័ណ្ឌ ការប្រើថ្នាំញៀន គ្រឿងស្រវឹង និងការមិនឲ្យតម្លៃគ្នាជាដើម។
ច្បាប់ស្ដីពីការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ និងកិច្ចការពារជនរងគ្រោះ ចែងថា អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារអាចកើតលើប្តី ឬប្រពន្ធ កូនក្នុងបន្ទុក ជនទាំងឡាយរស់នៅក្រោមដំបូលផ្ទះ និងក្នុងបន្ទុកគ្រួសារ។ សកម្មភាពដែលចាត់ជា អំពើទារុណកម្ម ឬអំពើឃោរឃៅ រួមមាន៖ ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញបង្កឱ្យមានការឈឺចុកចាប់ផ្លូវចិត្ត សតិអារម្មណ៍ បញ្ញាស្មារតីដល់រូបវន្តបុគ្គលក្នុងគ្រួសារ និង ការធ្វើឱ្យប៉ះទង្គិចលើផ្លូវចិត្តនិងលើរូបកាយដែលប្រព្រឹត្តហួសពីសីលធម៌ និងច្បាប់កំណត់។
មន្រ្តីខណ្ឌមានជ័យ លោក ជា ណារិន បានផ្តល់បទសំភាសឲ្យvodនៅថ្ងៃអង្គារ ទី១១ ខែវិច្ចិកា ឆ្នាំ២០១៤ថា អំពើហិង្សាក្នុងខណ្ឌនេះហាក់មិនឃើញមានការកើនឡើងនោះទេ ហើយភាគច្រើនត្រូវបានសម្របសម្រួលនៅតាមមូលដ្ឋាន គឺអាជ្ញាធរភូមិ-ឃុំ មិនសូវចូលមកដល់ខណ្ឌនោះទេ លុះត្រាតែរឿងធ្ងន់ធ្ងរឈានដល់បង្កររបួសស្នាម។ លោកថា ខណ្ឌបានអនុវត្តតាមច្បាប់ស្តីពីអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ និងកិច្ចការពារជនរងគ្រោះ តាមរយៈការចុះអន្តរាគមន៍ផ្ទាល់ ពេលកើតហេតុ និងដោះស្រាយក្រោយពេល រួមទាំងចុះផ្សព្វផ្សាយពីបញ្ហានេះដល់ប្រជាពលរដ្ឋតាមមូលដ្ឋានជាដើម។«ករណីខ្លះគ្រួសារខ្លះអំពើហិង្សាខ្លះក៏យើងហៅសម្របសម្រួលពីរបីដងទៅភាគីបុរសមិនរៀងចាលនៅតែប្រើអំពើហិង្សានារីគាត់ថាមកធ្វើកិច្ចសន្យាបីដងដល់អាជ្ញាធរដែនដីហើយគាត់នៅប្រើអំពើហិង្សាទៀតដូចនេះគាត់ក៏សម្រេចចិត្ដមួយមកសួរអាជ្ញាធរដែនដីឥលូវខ្ញុំអស់លទ្ធិភាពរស់នៅជាមួយគាត់ទៀតហើយខ្ញុំសូមដាក់ពាក្យបណ្ដឹងទៅតុលាការដើម្បីសូមលែងលះទៅតាមផ្លូវច្បាប់ដូចនេះខាងមន្ដ្រីសម្របសម្រួលមិនអាចឃាត់គាត់បាននោះទេ វាបីដងហើយដូចនេះគាត់មានតែទៅ ឬមួយអាជ្ញាធរគាត់ជួយសម្របសម្រួលគាត់ឲ្យគាត់ទៅតុលាការដើម្បីសូមលែងលះគ្នាទៅតាមផ្លូវច្បាប់»។
លោក ជា ណារិន បន្ថែមថា នៅក្នុងខណ្ឌនេះ ភាគច្រើនកើតមានករណីស្រាលៗ មិនមានអំពើហិង្សាឈានដល់ការសម្លាប់នោះទេ។
តាមសារព័ត៌មានក្នុងស្រុកមួយចំនួនបានផ្សាយពីសកម្មភាពអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ សកម្មភាពខ្លះ ឃើញមានឪពុកសម្លាប់កូន-ប្រពន្ធ កូនសម្លាប់ឪពុក ឪពុកចាប់រំលោភកូនស្រីរបស់ខ្លួន និងប្តីសម្លាប់ប្រពន្ធកូនជាដើម។
មាត្រា៣៥ក្នុងច្បាប់ស្ដីពីការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ចែងថា អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារទាំងឡាយណា ដែលចូលជាបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌ ត្រូវផ្ដន្ទាទោសដោយយោងតាមច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌជាធរមាន។
មេធាវីនៅសមាគមការពារសិទ្ធិមនុស្សអាដហុក លោកស្រី គា សុផល មានប្រសាសន៍ថា អាដហុក ជួយអន្តរាគមន៍ករណីអំពើហិង្សា ដែលមានកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរ ឈានដល់ទោសព្រហ្មទណ្ឌ ប្តឹងឡើងតុលាការ ជាដើម។ អ្នកស្រីថា ភាគច្រើននៃសំណុំរឿង ដែលអាដហុកអន្តរាគមន៍ តែងតែរកដំណោះស្រាយទៅតាមផ្លូវច្បាប់។
លោកស្រី គា សុផល បន្ថែមថា មានសុំណុំរឿងមួយចំនួន ដែលឈានដល់ការបង្កររបួសស្នាមចាត់ចូលជាទោសព្រហ្មទណ្ឌ តែជនរងគ្រោះ តែងតែសុំឲ្យមានការសម្រុះសម្រួលដោយលើកលែងដល់ជនល្មើស ដោយគ្រាន់តែអប់រំ ហើយករណីនេះ អាដហុកមិនទទួលនោះទេ គឺអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានជាអ្នកសម្របសម្រួល។«ទាក់ទងហ្នឹងហិង្សារឿងសហពន្ធ័ភាគច្រើនខាងបងទទួលករណីធ្ងន់ៗដូចជាមានការវាយដំរហូតទៅដល់ភាគីម្ខាងស្លាប់ឬក៏ភាគីម្ខាងទៀតរបួសធ្ងន់ធ្ងរ អីចឹង ហើយយើងឃើញតុលាការគាត់ អើ មានបើកសវនាការ ហើយផ្ដន្ទាទោសនិងផ្ដល់ជាសំណងដល់រដ្ឋប្បវេណី អី ឲ្យទៅខាងជនរងគ្រោះ និយាយទៅទោះបីជារឿងក្រុមគ្រួសារក៏ខាងតុលាការអាជ្ញាធរគេធ្វើដូច អើ ទៅតាមច្បាប់ធម្មតាគ្រាន់តែគេយកអាមាត្រាច្បាប់ដែលទាក់ទងហ្នឹងការប្រើអំពើហិង្សាទៅលើសហពន្ធ័យកមកអនុវត្ដ»។
ប្រធានត្រួតពិនិត្យ និងវាយតម្លៃនៃអង្គការយេនឌ័រ និងអភិវឌ្ឍន៍ដើម្បីកម្ពុជា កញ្ញា ហេង ធូ បានឲ្យដឹងថា មូលហេតុចំនួន៤ដែលជំរុញឲ្យការអនុវត្តច្បាប់ស្តីពីការប្រឆាំងអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារនៅមានកំរិតរួមមាន ការរើសអើងរវាងស្រ្តី និងបុរស ច្បាប់មិនទាន់មានលក្ខណៈគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការការពារស្រ្តី ការយល់ដឹងរបស់មន្រ្តីអនុវត្តច្បាប់នៅមានកំរិត និងអំពើពុករលួយជាដើម។
មាត្រា៣៥នៃច្បាប់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារទាំងឡាយណា ដែលចូលជាបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌ ត្រូវផ្ដន្ទាទោសដោយយោងតាមច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌជាធរមាន។
មាត្រា ៣៦ច្បាប់ស្ដីពីការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារចែងថា ការចោទប្រកាន់ជាបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌពុំអាចធ្វើបានឡើយ បើមានសំណើពីជនរងគ្រោះជានីតិជន ដោយបទល្មើសនោះ ជាបទមជ្ឈិមស្រាល ឬ បទលហុ។ ក្នុងករណី ដែលមានអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារកើតឡើងជាថ្មីម្ដងទៀត ដែលល្មើសនឹងច្បាប់ព្រហ្មទណ្ឌ តុលាការត្រូវតែធ្វើការចោទប្រកាន់ជនមុខសញ្ញារូបនោះ តាមនីតិវិធីព្រហ្មទណ្ឌ ទោះបីជាមានការស្នើសុំពីជនរងគ្រោះម្ដងទៀតក៏ដោយ។
របាយការណ៍របស់អង្គការកម្ពុជា ដើម្បីជួយសង្គ្រោះស្រ្តីមានវិបត្តិ CWCC បានឲ្យដឹងថា អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារនៅឆ្នាំ២០១៣ មានចំនួន៤៨៤ករណី។
ត្រឡប់មករក ម្តាយនិងកូនទាំង២នាក់នេះវិញ ពួកគេទទូចឲ្យអង្គការសង្គមស៊ីវិល អាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន ដែលធ្វើការលើបញ្ហានេះ ផ្តល់ការអន្តរាគមន៍ ដល់ស្រ្តីរងង្រ្គោះទាំងនោះ ឲ្យមានប្រសិទ្ធភាពជាងនេះ ជាជាងការដាក់លេខទូរសព្ទទំនាក់ទំនង តែមិនដែលលើក។គាត់ធ្វើតាមយើងបែរជាអត់បានផល អញ្ចឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំពិបាកចុះទៅក្នុងហាងអប់រំបន្ដដល់ស្ដ្រីដែលគាត់ជួបប្រទះទាំងអស់ហ្នឹង ចឹងណាស ដូចថាដឹងស្អីគ្មានបានអីគ្មានអាណាចុះមកអន្តរាគមន៍អញ គេវាយរយះក្បាលដេរឡើងប្រាំថ្នេរ ៕
សូមសរសេរមកអ្នកនាង ថុល ស្រីលក្ខណ៍ តាមរយៈ sreyleak@vodhotnews.com