ពោធិ៍សាត់: បុណ្យកាន់បិណ្ឌរយៈពេល ១៥ថ្ងៃ ជាប្រពៃណីរបស់ខ្មែរយើងតាំងពីដើមរៀងមក ពុទ្ធបរិស័ទទាំងក្មេង ទាំងចាស់ ទាំងប្រុស និងទាំងស្រី តែងតែនាំគ្នាយកចង្ហាន់ នំចំណី ប្រគេនព្រះសង្ឃគ្រប់ៗគ្នា។ ក្នុងនោះ នៅវេលាម៉ោង ៤ទៀបភ្លឺ រៀងរាល់ថ្ងៃ ពុទ្ធបរិស័ទមួយចំនួនបាននាំគ្នាដាំបាយដំណើប ពូតជាដុំមកបោះ ៨ទិស ដើម្បីឧទ្ទិសជូនញាតិការ ដែលភ្លាំងភ្លាត់កើតទៅជាប្រេត ព្រោះអកុសល ដែលជាជំនឿ និងទម្លាប់ពីដូនតាមក។ ក៏ប៉ុន្តែទម្លាប់បោះបាយបិណ្ឌនោះ គ្មាននៅក្នុងគម្ពីរព្រះពុទ្ធសាសនាទេ តែវាគ្រាន់តែជាទម្លាប់ប៉ុណ្ណោះ។
នៅវេលាម៉ោង ៤ទៀបភ្លឺ រៀងរាល់ថ្ងៃ ពុទ្ធបរិស័ទមួយចំនួន បាននាំគ្នាដាំបាយដំណើប ពូតជាដុំ មកបោះ ៨ទិស ដើម្បីឧទ្ទិសជូនញាតិការទាំង៧សណ្តានដែលបានលាចាកទៅកាន់បរលោក
ថ្ងៃទី 5 តុលា 2012
ដោយ: មករា
CEN
កុមារី សារិទ្ធ ចិន្ដា ជាសិស្សរៀនថ្នាក់ទី៩ នៃសាលាវិទ្យាល័យ តាលោ នៅខេត្តពោធិ៍សាត់ បានឲ្យដឹងថា ការដែលនាងដាំបាយពូតជាដុំ មានដាក់ល្ងចេកដូង មកដង្ហែប្រទក្សិណ ជុំវិញព្រះវិហារ និងគ្រប់ទាំង ៨ទិសនេះ គឺមិនដឹងអត្ថន័យយ៉ាងណានោះទេ។ គ្រាន់តែនាងឮចាស់ៗ បាននិយាយប្រាប់ថា ការបោះបាយបិណ្ឌនេះ គឺសម្រាប់ឧទ្ទិសជូនដល់បងប្អូនញាតិមិត្ត ដែលស្លាប់ទៅថ្មីៗ ឬយូរមកហើយក្ដី ដែលពួកគាត់បានភ្លាត់គតិកើតទៅជាប្រេត ហើយនៅរដូវភ្ជុំបិណ្ឌ ត្រូវបានយមបាល ដោះលែងឲ្យមកជួបជុំបងប្អូន ដើម្បីទទួលបាយនំចំណីពីអ្នកនៅរស់ ដែលបានយកមកបោះនៅតាមវត្តអារាម។
គួរបញ្ជាក់ថា នៅគ្រប់វត្តអារាមទាំងអស់ ភាគច្រើន គឺសម្បូរទៅដោយក្មេងៗ ដែលពួកគេបាននិយាយថា ពេលមកបោះបាយបិណ្ឌ គឺជាពេលដែលត្រូវជួបជុំមិត្តភក្ដិ បង្កឲ្យមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយប៉ុណ្ណោះ។
ប្អូនស្រី ធឿក អិ បាននិយាយថា “ខ្ញុំមកបោះបាយបិណ្ឌរាល់ថ្ងៃ ព្រមទាំងរាល់ឆ្នាំផងដែរ នៅរដូវភ្ជុំបិណ្ឌ។ ការបោះបាយនេះមិនប្រាកដថា បានទៅដល់ប្រេត ឬអត់នោះទេ ហើយរឹតតែមិនដឹងថា ញាតិការ ៧ សន្ដានរបស់ខ្លួនកើតទៅជាប្រេតដែរ”។
ប្អូនស្រីបានបន្តថា ការមកបោះបាយនៅពេលយប់ៗនេះ គឺចង់បានដំបូន្មានល្អៗ ពីលោកតា លោកយាយ ជាពិសេសតាអាចារ្យ គាត់បានផ្ដល់កាអប់រំឲ្យក្លាយទៅជាពលរដ្ឋល្អនៅក្នុងសង្គម ដោយគ្មានអំពើហិង្សា។
លោកយាយ ឈួន រិន អាយុ ៦២ឆ្នាំ ដែលបានមកកាន់បិណ្ឌនៅក្នុងវត្ត បានឲ្យដឹងថា តាមទម្លាប់ចាស់ៗ ពីដើមបាននិយាយប្រាប់ថា ការបោះបាយបិណ្ឌនេះ ជាទម្លាប់ តាំងពីដូនតាមក អ៊ីចឹងប្រេតច្បាស់ជាមានពិតប្រាកដមែនហើយ ទើបចាស់ៗនាំគ្នាធ្វើបុណ្យយ៉ាងនេះ។
លោកអាចារ្យ ប៉ាន់ សាវឿន បានឲ្យដឹងថា “ការធ្វើពិធីបោះបាយបិណ្ឌនេះ គឺគ្មានមានចែងនៅក្នុងគម្ពីរព្រះពុទ្ធសាសនានោះទេ វាជាទម្លាប់ពីដូនតាមក ដែលតែងបានធ្វើនៅតាមវត្តអារាមនារដូវភ្ជុំបិណ្ឌ ដែលជាកន្លែងអប់រំ និងផ្ដល់ដំបូន្មានល្អដល់ក្មេងៗឲ្យចេះស្រឡាញ់គ្នា និងចេះហាត់ពត់លត់ដំខ្លួន កែឥរិយាបថដែលអាក្រក់ៗចោល ទៅជាពលរដ្ឋល្អ មានភាពថ្លៃថ្នូរ ប្រកបដោយសីលធម៌ល្អនៅក្នុងសង្គម”។
លោកអាចារ្យបានបន្តទៀតថា “ចំណែកអ្នកដែលស្លាប់ទៅនោះ ហើយបានកើតទៅជាប្រេត ដោយអំពើដែលខ្លួនបានសាងជាអកុសលកាលពីនៅរស់ គឺពិតប្រាកដណាស់។ អ៊ីចឹង ប្រេត គឺពិតជាមានមែន”។
លោកអ៊ំអាចារ្យ បានបន្តថា ការដែលគាត់ហ៊ានអះអាងថាមានប្រេតនោះ គឺពឹងផ្អែកទៅលើសាច់រឿងញាតិរបស់ព្រះបាទ ពឹមពិសា ជំនាន់ ព្រះកុកសន្ធោរ ដែលព្រះអង្គ បានធ្វើបុណ្យមួយយ៉ាងធំ។ នៅពេលធ្វើមិនបានឧទ្ទិសកុសលជូនដល់អ្នកដែលស្លាប់ឲ្យចំឈ្មោះ ញាតិការទាំងនោះបានមកស្រែកទ្រហោយំ ដោយសេចក្ដីស្រេកឃ្លាន ជុំវិញរាជវាំងទាំងនេះហើយ ដែលបញ្ជាក់ថា មានប្រេតមែននោះ។ ចំពោះពេលវេលា ដែលតែងតែធ្វើនៅពេលយប់នៅម៉ោង ៤នោះ គឺដោយសារខ្លួនពួកប្រេតមានក្លិនស្អុយ អសោចិ៍ អាក្រាតខ្លួនទទេ ហើយត្រូវពន្លឺថ្ងៃមិនបានទេ នឹងត្រូវរលាយ ទើបគេនាំគ្នាធ្វើពេលយប់យ៉ាងនេះ។
ព្រះគ្រូវិន័យធម៌ ស្រុកបាកាន ព្រះនាម កៅ ឆែមមុនី បានមានសង្ឃដីកាថា “ការធ្វើពិធីសែនព្រេន បន់ស្រន់ និងបោះបាយបិណ្ឌនេះ គឺមិនមែនជាក្បួនច្បាប់របស់ព្រះពុទ្ធសាសនានោះទេ។ ប៉ុន្តែនេះជាទម្លាប់យូរយារមកហើយ យើងត្រូវរក្សា និងធ្វើបន្តទៀតទៅ ព្រោះថា បើយើងបំបាត់ចោល វាមិនមានការខាតបង់ ឬចំណេញអ្វីដែរ តែប្រសិនបើយើងនៅតែមានការធ្វើបន្ត ជាការល្អប្រសើរណាស់ ព្រោះវាជាពេលវេលាមួយដែលយើងធ្វើការអប់រំក្មេង ឲ្យមានសីលធម៌ ចេះគោរពចាស់ទុំ និងអាចក្លាយជាពលរដ្ឋល្អ ដែលរស់នៅសង្គមគ្រួសារ និងសង្គមជាតិផងដែរ”។
ចំណែកព្រះតេជគុណ គង់ ចាន់ថា គង់នៅវត្តទួលទំពូង ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ និងជាជំនួយការសម្តេចព្រះសង្ឃរាជ ទេព វង្ស បានមានថេរដីកាថា មកដល់សម័យបច្ចុប្បន្ន ពិធីកាន់បិណ្ឌ នៅតាមវត្តអារាមមួយចំនួន បានក្លាយ ដោយតាមវត្តស្ទើរតែទាំងអស់ នៅទូទាំងប្រទេស បានធ្វើពិធីបោះបាយបិណ្ឌ នៅវេលាទៀបភ្លឺ ដែលពិធីនោះ មិនមានអត្ថន័យកំណត់នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាឡើយ។ ពោលគឺវប្បធម៌ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា មិនបានកំណត់ពីការបោះបាយបិណ្ឌនៅរដូវបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌទេ។
ពិធីកាន់បិណ្ឌ ត្រូវបានធ្វើឡើងរៀងរាល់ឆ្នាំ នៅថ្ងៃ១រោច ខែភទ្របទ ជាថ្ងៃកាន់បិណ្ឌ១ នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។ ឆ្នាំនេះត្រូវនឹងថ្ងៃទី១ ខែតុលា ឆ្នាំ២០១២។ ពុទ្ធបរិស័ទ បានយកចង្ហាន់បិណ្ឌបាត្រ ទៅប្រគេនព្រះសង្ឃតាមវត្តអារាម ដើម្បីឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យ ជូនដល់បុព្វការីជន ដែលបានចែកឋានទៅហើយ។
បុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ ដែលមានរយៈពេល ១៥ ថ្ងៃ ដោយមានថ្ងៃកាន់បិណ្ឌ ១៤ ថ្ងៃ បូកថ្ងៃភ្ជុំបិណ្ឌ ១ ថ្ងៃ គឺថ្ងៃ១៥រោច ដាច់ខែភទ្របទ ត្រូវបានព្រះតេជគុណ គង់ ចាន់ថា បានមានថេរដីកា ដោយព្រះអង្គ លើកយកគម្ពីរព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលបានចែងថា ក្នុងរដូវបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌរយៈពេល ១៥ ថ្ងៃនេះ យមរាជ យមបាល ក៏បានលែងពពួកនរកប្រេត ដែលមានកម្មពៀរ ឲ្យឡើងមកឋានកណ្តាល ដើម្បីទទួលផលបុណ្យពីសាច់ញាតិ។ សាច់ញាតិ ដែលបានយកចង្ហាន់ម្ហូបអាហារ ទៅប្រគេនព្រះសង្ឃ ដើម្បីវេរឧទ្ទិសកុសលបញ្ជូនដល់បុព្វការីជន ដែលបានចែកឋានទាំងនោះ៕ S
ខ្ញុំមិនជឿថា មានប្រែតស្អីទេ ។ រឿងប្រែតនរកនេះ មនុស្សជាអ្នកតាក់តែងឡើង
ដើម្បីបន្លាចអ្នកធ្វើអាក្រក់ ដូចជា ថាធ្វើអាក្រក់ប្រយ័ត្នងាប់ទៅ ធ្លាក់នរក ប្រែត
តើអស់លោកវិញ ជឿថា មានប្រែតឬទេ?
គ្រាន់តែជាទម្លាប់????? ទម្លាប់ដែលមិនចំណេញ គួរបញ្ចប់ទៅចឹង!
ទោះបីការបោះបាយបិណ្ឌជាទំលាប់មែន តែនេះជាទំលាប់ដ៏ល្អមួយដែលប្រជាជនកម្ពជាគួរតែនៅប្រតិបត្តិ!!
តាមជាក់ស្តែង ការបោះបាយនិងនំ វាអាចផ្តល់ជាចំនីដល់មនុស្សសអនាថា សត្វគ្មានទីពឹងដូចបងប្អូនមើលស្រាប់់។
តែការបោះបាយបិណ្ឌវាស្អិតពេញដី នាំអោយខូចបរិស្ថាន
រឿងបុណ្យទានខ្ញុំមិនថាទេ អាចធ្វើនៅសាលាឆាន់ក៏បាន
ហើយវត្តជាអ្នកចាត់ចែងដល់អ្នកក្រីក្រ អាណាថាក៏បានដែរ
សុំទោស បើការនិយាយរបស់ខ្ញុំឆ្គាំឆ្គង
វប្បធម៌នេះ អាចចេញពីឡាវ ថៃក៏អាចថាបាន ព្រោះកាលខ្ញុំនៅក្មេងៗមិនដែលលឺថាបោះបាយបិណ្ឌឲ្យប្រែតទេ ទើបលឺប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះទេ។
តាមខ្ញុំសង្កេត មិនមានផលចំណេញទេៈ
១-ធ្វើឲ្យខាតពេលវេលាដេកពួន អត់ងងុយ ជាពិសេសលោកតាលោកយាក្មេងៗតូចៗ
២-បាយបោះពាសវាលពាសកាលជុំវិញព្រះវិហ៊ា នាំឲ្យប្រឡាក់ស្អុយក្លិនដល់អ្នកដែលមកថ្វាយបង្គំព្រះ ពិបាក ជាពិសេសពង្រាយជាសំរាមឥតប្រយោជន៍ សំខាន់គឺស្រូវអង្ករខំលំបាកដាំដុះរហូតដល់បានផលជួបការលំបាកនិងចំនាយថវិការច្រើនណាស់។
៣-ការបោះបាយបិណ្ឌបណ្តាលដល់សន្តិសុខសង្គម ដូចជាការចាប់រំលោភស្រីៗក្មេងដែលជ្រួលជ្រើមពពាក់ពពូនក្នុងភូមិហ្នឹង ជាពិសេសបានលេសដើរលេងជាមួយគូសង្សា កើតរឿងផ្សេងៗចេញពីយុវវ័យផងដែរ។
ខ្ញុំនិយាយនេះ មិនមែនមិនជឿបុណ្យបាបទេ គ្រាន់តែមិនចង់ឲ្យយើងងុបងុលខ្លាំងពេក ព្រោះខាតតែប្រយោជន៍ទេ។
បើយកថវិកាទាំងនេះទៅកសាងទំនប់ទឹក ប្រឡាយទឹកទុកធ្វើស្រូវខែប្រាំង ល្អជួយសម្រាលជីវភាពប្រជាជនក្នុងភូមិ ជាជាងការយកលុយរាប់ម៉ឺនដុល្លារទៅកសាងតែវិហ៊ាវត្តទៅវិញ រួចបង់ស្រន់សុំទឹកធ្វើស្រែទៅវិញ។
មកពីប្រជជនជនបទ គាត់ងុបងុលរឿងវត្តវ៉ា ទើបពួកសម្តេចជោរចេះតែជួយសង់វត្តទៅ រឿងផ្សេងៗទុកឲ្យរាស្រ្តវេទនា បើមិនជឿទៅព្រំដែនបាវិត និងដទៃទៀតស្រុកគេខៀវស្រងាត់ ប្រឡាយទឹកពេញរដូវប្រាំង។