Tuesday, 06 August 2013
Bennett Murray
ភ្នំពេញ ប៉ុស្តិ៍
ភ្នំពេញៈរ៉ឺម៉កម៉ូតូគឺជាយានជំនិះដ៏ចាំបាច់សម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរធ្វើដំណើរនៅបណ្ដាប្រទេសតំបន់អាស៊ី។
តែសម្រាប់គ្រូបង្រៀនជាតិអង់គ្លេសពីររូបគឺលោករិច សៀរ(Rich Sears) និងនិកហ្គូ(Nick Gough) បានប្រើរ៉ឺម៉កម៉ូតូម៉ាក Piaggio របស់ឥណ្ឌាក្នុងការធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ពិភពលោកមានចម្ងាយជាង៣ម៉ឺនគីឡូម៉ែត្រឯណោះដោយបានជ្រើសរើសទីក្រុងឡុងដ៍ជាចំណុចចាប់ផ្ដើមនៃដំណើរផ្សងព្រេងលើយានកង់៣មួយនេះ។
កាលពីថ្ងៃព្រហសត្បិ៍កន្លងទៅ ពួកគេបានមកដល់រាជធានីភ្នំពេញក្រោយពីចេញដំណើរពីទីក្រុងឡុងដ៍មកតាំងពីខែសីហាឆ្នាំមុនដើម្បីបំបែកឯតទគ្គកម្មពិភពលោកក្នុងការធ្វើដំណើរលើចម្ងាយវែងជាងគេបំផុតដោយមធ្យោបាយរ៉ឺម៉កម៉ូតូ។ ពួកគេបានសម្រេចធ្វើដំណើរលើចម្ងាយផ្លូវសរុប៣៧៤០៩គីឡូម៉ែត្រ។
រយៈពេលនៃការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេមានចំនួន១១ខែដោយបានឆ្លងកាត់ប្រទេសនៅទ្វីបអឺរ៉ុបអា្រហ្វិកប្រទេសឥណ្ឌានិងបណ្តាប្រទេសអាស៊ីអាគ្នេយ៍ផងដែរ។ ចំពោះដំណើរបន្តពួកគេនឹងចេញទៅដល់ប្រទេសប្រេស៊ីលនៅខែធ្នូខាងមុខ។ ពួកគេសង្ឃឹមថានឹងអាចបំបែកកំណត់ត្រាពិភពលោកបានខណៈពេលទៅដល់ក្រុងឡាសវេហ្គាសនៅអាមេរិកខាងជើងនោះ។
លោក រិចសៀរនិយាយថា៖ «យើងគិតថារ៉ឺម៉កម៉ូតូជាមធ្យោបាយល្អសម្រាប់ការធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយរបស់ពួកយើងដើម្បីឆ្លងកាត់និងស្វែងយល់ពីវប្បធម៌និងសហគមន៍ជាតិសាសន៍នានា»។
គួរបញ្ជាក់ថាលោករិច សៀរ និងនិកហ្គូសហស្ថាបនិកនៃអង្គការអប់រំសប្បុរសធម៌(Tuk-Tuk Educational Trust)តាមយានជំនិះរ៉ឺម៉កម៉ូតូ។ ពួកគេសង្ឃឹមថានឹងអាចចែករំលែកចំណេះដឹងរបស់ពួកគេលើវិស័យអប់រំសកលក្នុងចំនួន៣៤ប្រទេសផ្សេងៗគ្នាបានខណៈពេលដំណើរផ្សងព្រេងពួកគេនោះ។
កាលពីសប្តាហ៍មុននេះពួកគេបានមកដល់មជ្ឈមណ្ឌលសុភមង្គលកុមារ(CCH)ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។
លោករិចសៀរបន្តថា៖ «យើងទាំងពីរនាក់គឺជាគ្រូបង្រៀននិងមានឆន្ទៈដូចគ្នាក្នុងការយកតួនាទីរបស់ខ្លួនដើម្បីអប់រំសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍ»។
ទោះបីជាការធ្វើដំណើរដោយប្រើយានជំនិះរ៉ឺម៉កម៉ូតូរបស់ពួកគេនៅមិនទាន់បានជួបប្រទះគ្រោះថ្នាក់អ្វីនៅឡើយក្តី ក៏ការធ្វើដំណើរពួកគេមិនជាងាយស្រួលប៉ុន្មានដែរ។ តួយ៉ាងពួកគេធ្លាប់ជួបផលលំបាកខណៈធ្វើដំណើរទៅដល់ភាគខាងជើងប្រទេសកេនយ៉ាជាដើម។
លោកនិកហ្គូរំឭកថា៖ «តំបន់នោះ(កេនយ៉ា)មានលក្ខណៈលំបាកគួរសមដោយប្រជាជនភាគច្រើនតែងមានវិបត្តិសង្គមដោយការឆក់ប្លន់និងបង្កជម្លោះនានា។ គ្មានផ្លូវធ្វើដំណើរច្រើនឡើយដូច្នេះយើងបានចំណាយពេល៨ថ្ងៃឯណោះក្នុងស្ថានភាពធ្វើដំណើរគ្មានផ្លូវដោយភាគច្រើនរុញវា»។
ដោយឡែកពួកគេក៏បានជួបនឹងគ្រោះថ្នាក់ជាមួយហ្វូងសត្វដំរីនៅឯប្រទេសអ៊ូហ្គង់ដានិងបូស្វានីនោះដែរ។
លោករិក សៀររៀបរាប់ថា៖ «មានពេលមួយនោះយើងកំពុងបើកបរស្រាប់តែមានហ្វូងសត្វដំរីមកហ៊ុមព័ទ្ធពួកយើងដោយយើងមិនបានដឹងខ្លួន។ តែរំពេចនោះយើងបានបិទសំឡេងម៉ាស៊ីន ស្រាប់តែពួកវាព័ទ្ធយើងជុំជិតតែម្តងដោយបញ្ចេញអាការបក់ស្លឹកត្រចៀកស្រែកបន្លឺកងរំពងឡើងៗ។ យើងមានការភ័យខ្លាចណាស់។ ខ្ញុំមានកាមេរ៉ាមួយក៏បានថតយករូបភាពនោះតែម្តង»។
ពួកគេថានេះជារឿងគួរភ័យខ្លាចនិងជាដៃគូតស៊ូយ៉ាងស្វិតស្វាញបំផុតសម្រាប់ជីវិតពួកគេតាំងពីក្មេងមក។
លោក រិចសៀនិងនិកហ្គូនិយាយថាទោះបីជាមានស្ថានភាពលំបាកតានតឹងយ៉ាងណាក៏គោលដៅអប់រំក្នុងគំនិតពួកគេក៏មិនបានផ្លាស់ប្តូរដែរ។
រិចសៀរ បន្ថែមថា៖ «ការអប់រំសម្រាប់ទាំងអស់គ្នាគឺជាឆន្ទៈចេញពីបេះដូងពួកយើងកំពុងតែធ្វើ»៕ PR
It really wonderful