កម្ពុជា
31 តុលា 2019
ទែន សុខស្រីនិត
វីអូអេខ្មែរ
សៀវភៅដែលមានចំណងជើងថា “He Promised to Protect Me: A True Story” ឬជាភាសាខ្មែរថា «ក្បត់ពាក្យសន្យា៖ រឿងពិត» បង្ហាញពីបទពិសោធន៍របស់អ្នកនាង តាត ម៉ារីណា ដែលជាជនរងគ្រោះម្នាក់ ដោយសារការជះទឹកអាស៊ីដនៅកម្ពុជា។វ៉ាស៊ីនតោន —
កាលពីដើមខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៩៩ នៅផ្សារអូឡាំពិក រាជធានីភ្នំពេញ យុវតីវ័យក្មេងម្នាក់ ត្រូវបានស្ត្រីម្នាក់និងអង្គរក្សពីរនាក់ ជះទឹកអាស៊ីដចំណុះ៥លីត្រ ស្រោចពេញក្បាល មុខ និងដងខ្លួន។
ឥឡូវជិត២០ឆ្នាំក្រោយមក រឿងរ៉ាវផ្ទាល់ខ្លួននិងបទពិសោធន៍ដ៏ខ្លោចផ្សាររបស់យុវតីខ្មែរម្នាក់នេះ ដែលបច្ចុប្បន្នស្ថិតក្នុងវ័យកណ្តាល ត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅបែបគំនូរមួយ ដែលនឹងចេញផ្សាយជាសាធារណៈនាពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ។ នេះបើយោងតាមអង្គការឃ្លាំមើលសិទ្ធិមនុស្សអន្តរជាតិ Human Rights Watch។
សៀវភៅដែលមានចំណងជើងថា “He Promised to Protect Me: A True Story” ឬជាភាសាខ្មែរថា «ក្បត់ពាក្យសន្យា៖ រឿងពិត» បង្ហាញពីបទពិសោធន៍របស់អ្នកនាង តាត ម៉ារីណា ដែលជាជនរងគ្រោះម្នាក់ ដោយសារការជះទឹកអាស៊ីដនៅកម្ពុជា។
សៀវភៅនេះត្រូវបាននិពន្ធឡើងដោយលោក Eric Pape ដែលជាអ្នកកាសែត និងអ្នកនិពន្ធបែបរូបភាពជនជាតិអាមេរិកាំងម្នាក់។ លោកបានរៀបរៀងសៀវភៅនេះឡើងអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ដោយសហការជាមួយនឹងអ្នកគូររូបជនជាតិអាមេរិកាំងឈ្មោះ Vrej Kassouny និងអង្គការឃ្លាំមើលសិទ្ធិមនុស្ស Human Rights Watch។
សៀវភៅដែលមានកម្រាស់ចំនួន១៣២ទំព័រនេះ ត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយជាបីភាសាគឺភាសាអង់គ្លេស ភាសាខ្មែរ និងភាសាថៃ។
បុព្វកថារបស់អ្នកនិពន្ធនៅក្នុងសៀវភៅនេះ ឲ្យដឹងថា តាមរយៈការចែករំលែកបទពិសោធន៍ និងរឿងរ៉ាវផ្ទាល់ខ្លួននេះ អ្នកនាង តាត ម៉ារីណា សង្ឃឹមថា «ក្មេងស្រីនិងស្ត្រីដទៃទៀត អាចគេចផុតពីទុក្ខភ័យដែលនាងបានស៊ូទ្រាំ» ក្រោយពីសោកនាដកម្មនៃការជះទឹកអាស៊ីដមកលើរូបនាង ក្នុងពេលដែលមានអាយុត្រឹមតែ១៧ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ៕
តំបន់ព្រំដែនគឺជាតំបន់គ្មានមេត្តា
***
ជាការពិតណាស់ តំបន់ព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃគឺតំបន់កលិយុគ
ប្រទូស្តរាយគ្នាដោយអាវុធរវាងកងទ័ពកម្ពុជា-ថៃតាមគ្រប់
ច្រករបៀងទាំងអស់ ក្នុងពេលដែលថៃបញ្ជូនកងទ័ពចូល
ឈ្លានពានដណ្តើមកាន់កាប់ប្រសាទព្រះវិហារ ដែលជា
បិតិកភ័ណ្ឌពិភពលោករបស់ជាតិខ្មែរ។
ស្ថានភាពបែបនេះ បានតម្រូវឲ្យកងទ័ពកម្ពុជា ប្រុងជើងការ
ត្រៀមប្រយុទ្ធតទល់ស្ត្រូវឈ្លានពានរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។
ក្រៅពីច្រករបៀងសម្រាប់ការចេញចូលដោះដូរ ពាណិជ្ជកម្ម
កម្ពុជាថៃ បណ្តារផ្លូវឆ្លងកាត់ផ្សេងទៀត ដែលអាចរាប់បានថា
ជាផ្លូវយុទ្ធសាស្ត្រសង្គាមឈ្លប គឺនៅពោរពេញដោយគ្រាប់
មីនស្អេកស្កះ ដែលមិនទាន់ដោចេញនៅឡើយ។
សង្គ្រាមស៊ីវិល ដែលបានញាំញីកម្ពុជាតាំងពីទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ៧០
ដែលផ្តួចផ្តើមបង្ករឡើងដោយសហរដ្ឋអាមេរិក តាមរយះ
ពួកអាយ៉ងលន់ណុល និងក្រោយមកតាមរយះរបបប្រល័យពូជសាសន៍ប៉ុលពតក្នុងសង្គ្រាមប្រឆាំងរបបសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតុកម្ពុជា រដ្ឋកម្ពុជា ហើយដែលរបបប៉ុលពត បានរួមដៃជាមួយពួកប្រតិកិរិយាផ្សេងទៀតនោះ វិនាសកម្មនៃគ្រាប់មីន នឹងយុទ្ធភណ្ឌមិនទាន់ផ្ទុះបានបង្កើនចំនួនរាប់សឹបម៉ឺន សែន លានគ្រាប់ ហើយដែលបានបង្ករទុក្ខសោក ដល់ប្រជាជនកម្ពុជាដោយសារគ្រាប់មីនរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។
សម្រាប់ជនលង់គំនឹតក្រោមឧបាយកលក្បត់ជាតិ របស់ជន
ក្បត់ជាតិសមរង្ស៊ី នឹងបក្សពួក ដែលបានរួមដៃគ្នាកាត់ដី
ប្រទេសកម្ពុជា៤ខេត្តឲ្យយួនដេហ្កាធ្វើ ជាតំបន់ស្វយ័ត ជាថ្នូរដូរយកលុយជិត ៣ម៉ឺនដុល្លាក្នុងមួយខែ ដើម្បីបង្កើតជាទីតាំងប្រឆាំងរដ្ឋាភិបាលវៀតណាមសព្វថ្ងៃ គឺជាការអន្ទោលមករកទុក្ខសោកនៃការបាត់បង់ជិវិត។
មីនគឺជាចំណងមួយ តែការបាញ់ប្រហារ ចំពោះការជ្រៀតចូល
តាមតំបន់ប្រឈម គឺជាគ្រោះថ្នាក់ ដែលមិនអាចបន្ទោស
អ្នកណាបានទេ ។
ដូចនេះជនលង់ក្នុងឧបាយកក្បត់ជាតិសមរង្ស៊ី ត្រូវគឹតឲ្យ
បានច្បាស់ថា តើការធ្វើសកម្មភាពបែបល្ងង់ខ្លៅរបស់អ្នក
ធ្វើដើម្បីអ្វី ? ។ ឱពុកម្តាយអ្នក ប្តី ឬ ប្រពន្ធ កូនរបស់អ្នក
អាចប្រឈមនិងការសោកសង្រេងជាមួយភាពល្ងង់ខ្លៅ
របស់អ្នក ហើយជីវភាពរស់នៅរបស់គ្រួសារ អ្នកក្លាយទៅជាយ៉ាងណា បើពួកអ្នក ដែលជាបង្គោលគ្រួសារបាត់បង់ជិវិតរបួសពិការ ហើយនោះ ។
តែថាបើអ្នកគឺតថាជ្រុលលង់គំនឹតទៅហើយ អ្នកត្រូវរុញ
អាក្បត់ជាតិសមរង្ស៊ី និងបក្សពួកក្បត់ជាតិរបស់វា ឲ្យដើរមុខ
ដើរមុនអ្នក ដោយរក្សាចម្ងាយគម្លាត ពី៥០ម៉ែត្រទៅ៧០ម៉ែត្រ
តាមច្បាប់បំភ្លឺផ្លូវពីអ្នកស៊ើបការណ៍សង្គ្រាម នោះអាចថា អ្នកប្រហែលអាចមានសុវត្ថិភាពត្រឡប់ទៅផ្ទះជួបប្រពន្ធកូនបានវិញខ្លះ ។
តើអ្នកដឹងថា គ្រាប់កាំភ្លើងAK47 រត់បានចម្ងាយប៉ុន្មានទេ ?
ចុះបេ40 B41 មីត្រៃយ៉ើរ ដឺត្រង់ ។ល។ នោះ ។
គឹជាទាហានត្រូវយល់ !
មិនមែនទាស្ងោរ ដែលអ្នកប្រមាថបាននោះទេ !
ជាការពិតណាស់មានពួកអាល្ងង់ មីល្ងង់ខ្លះ ពេលឃើញ
សំណេរដាស់តឿនរបស់ខ្ញុំ វាបែរជាថាខ្ញុំមនុស្សខូចខួរក្បាល ។ តែថាសំណេរខ្ញុំមិនអត់ប្រយោជន៍ទេ ។
ខ្ញុំបានដាស់តឿនអាល្ងង់ខ្លៅ មីល្ងង់ខ្លៅអស់នោះ
កុំឲ្យមានជំនឿខុសបទ ក្រែងវាជាប់គុក ដែលអាចត្រូវគេបាញ់ងាប់អត់ប្រយោជន៍។
ម៉ែពួកអ្នកបង្កើតក្បាលពួកអ្នកមកចង់ឃើញអ្នកមានអាយុវែង
មានជីវភាពរស់នៅសមរម្យថ្លៃថ្នូរដូចគេអែង តែពួកទេដែលមិនប្រឹង ធ្វើឲ្យខ្លួនប្រសើរឡើង ។
ការតបគុណឱពុក ម្តាយ ជាករណីយកិច្ចរបស់កូនគ្រប់រូប
មិនថាអ្នកមានអ្នកក្រ ។ តែបើស្ថានភាពដូចអ្នក តើក្តីរំពឹងរបស់ពួកគាត់ក្នុងពេលគាត់ចាស់ជរា តើបានសមប្រាថ្នាទេ ។
ឯណាទៅពាក្យសន្យា ដែលពួកអ្នកសច្ចារ ថាថែរក្សាពួកគាត់នោះ ? ជឿអាពូជឆ្កែអាក្បត់ជាតិសមរង្ស៊ី ជឿឆ្កែវិញល្អជាង។
សម្រាប់អ្នកដែលដាក់គំនឹត ជឿអាពូជឆ្កែអាក្បត់ជាតិសមរង្ស៊ី
អ្នកគ្រាន់តែជាមនុស្សដែលមានសតិអន់ជាងឆ្កែតែប៉ុណ្ណោះ ។
ប្រយ័ត្នងាប់តៃហោង !
ខ្ជិលនិយាយច្រើន ! តែនេះគឺជាពាក្យដាស់តឿន
ពួកអ្នកជាចុងក្រោយ ។