មជ្ឈមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជា ចេញរបាយការណ៍ស្ដីពីការព្រួយបារម្ភពីលក្ខខណ្ឌការងាររបស់កម្មករកាត់ដេរ ដោយបញ្ជាក់ថា ការដួលសន្លប់របស់កម្មករធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់វិស័យកាត់ដេរនៅកម្ពុជា។
ដោយ ទេព សុរ៉ាវី
2013-01-06
វិទ្យុអាស៊ីសេរី
កម្មករម្នាក់របស់រោងចក្រកាត់ដេរ អ៊ឹមវ៉េអន្តរជាតិ លីមីធិត (M&V INTERNATIONAL MANUFACTURING LTD.) ដួលសន្លប់កាលពីថ្ងៃទី២១ សីហា ២០១០។ RFA/Mondul Keo
មជ្ឈមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជា យល់ឃើញថា លក្ខខណ្ឌការងារនៅក្នុងរោងចក្រកាត់ដេរនៅកម្ពុជា ពុំទាន់មានសុវត្ថិភាព និងផាសុកភាពសម្រាប់កម្មករនៅឡើយទេ។ កត្តាទាំងនេះសបញ្ជាក់ពីការរំលោភបំពានទៅលើសិទ្ធិការងារជាមូលដ្ឋានរបស់កម្មករ។
ការព្រួយបារម្ភនេះ គឺបន្ទាប់ពីនាយកដ្ឋានអធិការកិច្ច និងកិច្ចការច្បាប់នៃក្រសួងការងារបង្ហាញថា មានកម្មកររោងចក្រចំនួន ១.៦៨៦នាក់ នៅរោងចក្រចំនួន ២៤ បានដួលសន្លប់ក្នុងឆ្នាំ២០១២។ ក៏ប៉ុន្តែស្ថិតិនេះនៅតិចជាងតួលេខដែលខាងសហជីពសេរីកម្មករនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា បានរកឃើញមានកម្មកររោងចក្រចំនួន ២.១០៧នាក់ មកពីរោងចក្រ ២៩ បានដួលសន្លប់ក្នុងឆ្នាំ២០១២។
បើទោះបីជាតួលេខរបស់ក្រសួងការងារ និងខាងសហជីព មានការខុសគ្នាក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែមជ្ឈមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជា យល់ឃើញថា តួលេខរោងចក្រដែលមានកម្មករដួលសន្លប់មានកាន់តែច្រើន។
លោក សុខ លាង អ្នកសម្របសម្រួលគម្រោងធុរកិច្ច និងសិទ្ធិមនុស្សនៃមជ្ឈមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជា ថ្លែងថា លក្ខខណ្ឌការងារនៅក្នុងរោងចក្រមិនបានកែប្រែឲ្យល្អប្រសើរទេ ហើយមានសភាពកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ ដែលករណីកម្មករដួលសន្លប់នៅតែមាន។
លោក សុខ លាង៖ «ខាងខ្ញុំចង់ឲ្យគាត់ទទួលស្គាល់នូវការពិតមួយថា ប្រសិនបើកម្មករមានការសន្លប់អ៊ីចឹង ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ទោះបីចំនួនវាថយចុះបន្តិចបន្តួចក៏ដោយ ក៏មានន័យថា វាមានបញ្ហាកើតឡើងដែរ។ ត្រូវតែសហការខាងអាជីវកម្មខាងរោងចក្រ ដើម្បីរកវិធីដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់ និងដើម្បីឲ្យប្រាកដថា នៅក្នុងឆ្នាំ២០១៣ គឺនឹងមិនមានកម្មករណាដួលសន្លប់ទៀតទេ»។
មជ្ឈមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជា ផ្ដោតយកចិត្តទុកដាក់លើបញ្ហាអាហារូបត្ថម្ភសុវត្ថិភាព ចំណីអាហារ និងប្រព័ន្ធខ្យល់ចេញចូលនៅកន្លែងធ្វើការ និងការបញ្ឈប់ការបង្ខំឲ្យថែមម៉ោង ហើយថា កត្តាទាំងនេះ ត្រូវមានការត្រួតពិនិត្យពីក្រុមការងារអធិការកិច្ចរបស់ក្រសួងការងារ ដើម្បីលើកកម្ពស់ចំពោះលក្ខខណ្ឌការងារ ដែលមានភាពយុត្តិធម៌ និងគួរឲ្យចូលចិត្ត។
ប្រធានសហជីពសេរីកម្មករនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា លោក ជា មុនី ធ្លាប់ប្រាប់វិទ្យុអាស៊ីសេរី កាលពីថ្ងៃទី៣ ខែមករា ឆ្នាំ២០១៣ ពីមូលហេតុដែលបង្កឲ្យមានកម្មករពុលសន្លប់ គឺមកពីកត្តារួមផ្សំជាច្រើន រួមមានបញ្ហាសុខភាពរបស់កម្មករធ្វើការថែមម៉ោងច្រើន ការហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់ បរិយាកាសក្នុងរោងចក្រគ្មានស្តង់ដារ និងដោយសារកម្មករពុលក្លិនថ្នាំបាញ់ការពាររក្សាទំនិញ។
លោក ជា មុនី ជំរុញឲ្យក្រសួងសុខាភិបាល ក្រសួងបរិស្ថាន ក្រសួងឧស្សាហកម្ម រ៉ែ និង ថាមពល ក្រសួងការងារ និងក្រសួងពាណិជ្ជកម្មឲ្យគិតគូរបញ្ហានេះ៖ «សំខាន់គឺក្រសួងទាំងអស់ហ្នឹង ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវចំពោះកម្មករ កម្មការិនី នៅក្នុងវិស័យវាយនភណ្ឌកាត់ដេរ»។
ទាក់ទងបញ្ហានេះ អនុប្រធាននាយកដ្ឋានពេទ្យការងារនៃក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ លោក ប៉ុក វណ្ណថាត ថ្លែងថា ពេទ្យការងារបានធ្វើផែនការមេប្រចាំឆ្នាំ២០១៣ សម្រាប់បញ្ជៀសបញ្ហាដួលសន្លប់កម្មករនៅក្នុងរោងចក្រ។
លោកបន្តថា ក្រសួងការងារក៏នឹងពង្រឹងសមត្ថភាពមន្ត្រីអធិការកិច្ច ពង្រឹងការអនុវត្តច្បាប់ គណៈកម្មការទប់ស្កាត់ករណីដួលសន្លប់ កំពុងលើកគម្រោងធ្វើការអប់រំតាមរោងចក្រជាបណ្តើរៗ។
នាយកដ្ឋានអធិការកិច្ច និងកិច្ចការច្បាប់នៃក្រសួងការងារ រកឃើញថា មានកម្មករដួលសន្លប់ចំនួន ១.៩៧៣នាក់ នៅក្នុងរោងចក្រចំនួន ១២ កាលពីឆ្នាំ២០១១។ រីឯឆ្នាំ២០១២ មានកម្មករដួលសន្លប់ថយចុះនៅត្រឹម ១.៦៨៦នាក់ ប៉ុន្តែកើតឡើងនៅរោងចក្រចំនួន ២៤៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។
ពួកមេរោគ រង្សី-សុខា
មេរោគចង្រៃនៅស្រុកខ្មែរ – ស្មើអេដស៏ពួកវាបក្សប្រឆាំង
ចង្រៃផុតគេមិនដែលមាន – ក្នុងលោកគឺគ្មានទេដូចវា ។
ជាតិជាមេរោគមិនដែលល្អ – ប្រាប់ពិតមិនភរបក្សរង្សី
អាកឹមសុខាមេរោគពីរ – រោគផ្តាច់ជិវីជនជាតិខ្មែរ ។
មេរោគអារង្សីរោគបំផ្លាញ – សង្គមផូរផង់អោយក្រឡាប់
អោយពុករលួយបំផ្លាញច្បាប់ – មានសក្ខីស្រាប់ខ្ញុំប្រាប់ជូន ។
ក្រោយ៧៩ទោះខ្មែរទុក្ខ – ត្រូវប្រឈមមុខនិងបច្ចារ
ពួកខ្មែរក្រហមប៉ងពារធារ- កាន់កាប់រដ្ឋាសម្លាប់ផ្តាច់ ។
ទោះបីខ្វះស៊ីប្រឹងតស៊ូ – អាវុធយុទ្ធោកាន់គ្រប់គ្នា
វាយខ្មែរក្រហមអោយទុរា- ការពារបានសុខគ្រប់ញាតិមិត្ត ។
កាលណោះគ្មានចោរជនអន្ធពាល – ទោះទ្រព្យដាក់វាលមិនភ័យភិត
ខ្លាចបាត់បង់ទ្រព្យរង្គាសចិត្ត – ជាតិខ្មែរសុខពិតជាអលជ្ជី ។
ដល់ខែតុលាថ្ងៃ២៣ – ប្រជាអធិបតីប្រមូលជុំ
ពីសាយធូ-ប៊ីមករួមផ្តុំ – សង្គមប្រែប្រួលកើតវិបល្លាស ។
កើតចោរហារយចាប់ជំរិត- ឯកុង្សីពិតអារង្សី
នាំរោគរលួយមកសាយទី- ប្រាប់ពិតឥតគ្នេរតាមជាក់ស្តែង ។
អាស៊ីកាប់ឈើលក់លានគូប – ដុល្លាធ្លាក់ព្រាតចូលហោប៉ៅ
វាក្តាប់កាន់ទុកហើយវេរទៅ -ដាក់នៅធនាគារចាយម្នាក់ឯង ។
មានលុយប៉ុណ្ណេះមិនស្កប់ស្កល់- អាស៊ីរចល់ចាប់រើសគយ
បានរាប់ពាន់នាក់ទារប្រាក់សោយ – ម្នាក់ៗមិនរយ-ម៉ឺនដុល្លា ។
មិនស្កប់អាស៊ីបោះប៉ាស្ព័រ – ម៉ឺនច្បាប់មិនភរមានឯកសារ
ប្រវ័ញ្ចប្រាក់រដ្ឋសែនដុល្លា – ដាក់ហោប៉ៅវាប្រាក់លួចជាតិ ។
ជាតិខ្មែរកាលណោះនៅតបច្បាំង- ពួកខ្មែរក្រហមឧទ្ទាមកម្ម
គ្រាន់ដកវាចេញមិនប្រកាន់- ទុកផ្សំកម្លាំងកែជួយជាតិ ។
រឿងពុករលួយចេះកាលណោះ- ពីអារង្សីមនុស្សចោលម្សៀត
រាលដល់សព្វថ្ងៃតិចច្រើនឆ្លៀត- ឥឡូវហ៊ានទៀតច្បាស់ជាប់គុក ។
មេរោគអាខាមេរោគបោក – ភូតភរកុហកបកប្រាស់ស៊ី
ចិញ្ចឹមប្រពន្ធចុងមានដល់បី- ស្រីផ្សេងដ៏ទៃអត់ខ្ចីរាប់ ។
ចង់ណាស់ឃ្លានណាស់ខាងអំណាច- តែគំនិតវៀចវៀរចាកត្រង់
មើលងាយប្រជាថាល្ងិតល្ងង់- បោកគាត់ត្រង់ៗតាមវាថា ។
អួតឡើងហារឡើងអោយគោ១០០ – បើគឹតថយក្រោយគួរអនិច្ចារ
១០០ក្បាលគោមួយគ្រួសារ- រាស្ត្ររត់ទៅណាជាន់ងាប់សូន្យ ។
អួតជួយមេម៉ាយរកប្តីអោយ- ការពិតលែបខាយសុំស្រឡាញ់
បើនាងហ៊ានភ្លាត់ច្បាស់បានឆ្ងាញ់- ចម្រាញ់ហុតទឹកសម្លឹងកាក ។
អួតអោយធ្មេញមាសគ្រប់ស្មើគ្នា- នាំអោយវេទនាជាងដាក់ធ្មេញ
ព្រោះគេដកអស់ទុកអញ្ចាញ – សម្រាប់ដាក់ធ្មេញមាសវាអោយ ។
ចំពោះអ្នកស្រែត្រូវថែទុក- ពពួកកំប្លោកកុំកាប់ចេញ
ទុកវាបេះផ្កាកុំទោរម្នេញ- សម្រាប់លក់ចេញអោយអាមេរិក ។
ចំណែកយាយតាច្បាស់ចាំយក- បួនម៉ឺនម្នាក់មកបើករាល់់ខែ
ទុកស៊ីស្លាម្លូកុំតាប៉ែ – សុំកូនឡែៗរាល់ថ្ងៃអី ។
មន្ត្រីរាជការនិងទាហាន – ទាំងគ្រូបង្រៀនកុំភ័យអី
អោយប្រាក់ខែលានសម្រាប់ឆី- ពេលចាយធូរដៃច្បាស់ចិនដេក ។
ឯក្មេងកូនសិស្សច្បាស់ជាងថ្ងៃ- អោយមិនសំចៃលុយខ្ចីរៀន
រៀនចប់ពេលជាប់បានធ្វើស្មៀន- កុំវៀងសងវិញចំណេញរដ្ឋ ។
រីឯកម្មករកុំស្លោរភ្នែក – ការងារមានចែកគ្រប់គ្នីរគ្នា
ធ្វើខ្ចៅយន្តហោះទើបធូរធារ – លុយសល់ចាក់ហៀរអ្នកមានធំ ។
ឯស្រីមានកូនឆ្លងទន្លេ – កុំភ័យកើតង៉ាបានចំណេញ
៥០ម៉ឺនម្នាក់អោយនាងពេញ – ទុកទិញទឹកដោះអោយកូនបៅ។
គិតដោយឡាក់ឡាំង -ពួកអាប្រឆាំង-មានសណ្ថានវា
អាមេប្រពន្ធចុង- ជាប់កែងជើងវា- មីប្រពន្ធអត់គ្នា
រកប្រុសដោះកូយ ។
ឯអាបន្ទាប់- អានេះក៏គ្រប់- អត់ខុសតិចអី
គឺដូចមេវា -ខុសត្រឹមតែស្រី- ដែលវាបានចុយ
គឺប្រពន្ធគេ ។
ឯប្រពន្ធវា- មិនចាញ់ពុះពារ- ក៏ស្រវាដែរ
អាប្រុសកូនចៅ -ដែលនៅជិតក្បែរ -តាមខេត្តនានា
យកចុយស្អំទ្រូង ។
ឯអាកូនចៅជាបន្ទាប់- ខ្ញុំប្រាប់មិនស្អប់ច្បាស់ទើបថា
អាខ្លះងប់បៀរភ្លេចគ្រួសារ -ទោះកូនក៏វាបញ្ចាំដែរ ។
អាខ្លះប៉ិនផឹកប្រមឹកខួប- បានផឹកអុងអាត់ស្រែកឡូឡា
ខ្លាំងគឺរូបវាជើងប៉ាវផ្សារ- ចុងចប់អាត្មាត្រូវគេវ៉ៃ ។
រីអាតូចតាចចក់អាចែម- មិនល្មមសុទ្ធតែមនុស្សបាតផ្សារ
មិនខំរកស៊ីសុទ្ធពារលា- ស្កាត់រកជួបគ្នាក្នុងបក្សពាល ។
លក់ដីលក់ស្រែផ្ទះសម្បែង- ក្តាប់លុយមិនលែងទៅសូកប៉ាន់
យកសក្តិស្រមោលភ្លេចចង្ហាន់- ប្រពន្ធកូនឃ្លាននៅឯផ្ទះ ។
អាខ្លះអត់លុយប្រថុយយក- ប្រពន្ធដាក់ស្ពកអោយគេចុយ
ប្រាថ្នាលោភលន់ទាំងមុខស្អុយ -ចុយចុះប្រពន្ធតែសុំសក្តិ ។
សក្តិខ្យល់សក្តិវល់សក្តិស្រមោល- ច្រើនឆ្នាំទ្រីលទ្រលជួបតែស្កន់
ធ្លាក់ខ្លួនតោកយ៉ាកតែបំភ័ន្ត- ស្រែកយករួចខ្លួនកម្លារចិត្ត ។
ពួកអាអស់នេះខួរក្បាលទា- ម៉្ងៃៗវេទនារត់ឆ្លេឆ្លារ
ដង្ហក់ដង្ហោយព្រុសឡូឡារ- ហត់ជក់កញ្ឆាប៉ូវកម្លាំង ។
វាស្រែកហឺហារថាសង្គ្រោះ- ស្តាប់ហើយឈឺពោះចង់រាគអាចម៏
សង្គ្រោះអ្នកណាអាប្រកាច់- សម័យសម្តេចសុទ្ធផ្ទះធំ ។
ដីស្រែម្នាក់ៗរាប់ហិតា – គោយន្តចាត់ការមិនមែនគោ
ដឹកជីទៅស្រែឡានហ៊ីណូ- រីឯម៉ូតូមានពីរ បី ។
អញឆ្ងល់អ្ហែងដែរពួកប្រឆាំង- ដែលអ្ហែងស្រែកច្បាំងតែរាល់ថ្ងៃ
អ្ហែងចង់សង្គ្រោះៗស្អី ? – ឫុអ្ហែងឃ្លានក្រៃអំណាចដឹង ? ។
ពួកអ្ហែងអស់នេះគ្មានផ្លូវទេ- កុំមកតែវែឈរច្រេមច្រុំ
ស្រែកថ្ងូរង៉េសៗដូចឆ្កែយំ- ពោលពាក្យច្រំៗថាសង្រ្គោះ ។
តើសង្គ្រោះស្អី ?- អត់មានខោថ្មី- តែស្រែកអួតហួស
សន្យាខ្យល់ខ្ចប់- អប់ដាក់ធ្មេញជួស- ធ្វើខ្ចៅយន្តហោះ
អាចធ្វើអ្នកមាន ? ។
អួតទាំងខ្វល់ខ្វាយ- អួតទាំងអត់បាយ-ព្រោះខ្ចីបុលហួស
ស្រូវស៊ីមិនគ្រប់- កង់ក៏គ្មានជិះ- ខ្លួនវិញសំគិះ
តែអួតហួសឃ្លាន ។
គួរអោយសើចដែរ- វាស្រែកឡែៗ -តាប៉ែរាល់ថ្ងៃ
ថាចង់សង្គ្រោះ- តើសង្គ្រោះស្អី?- ប្រពន្ធជេរចាស់ដៃ
ជេរ ព្រោះអត់ស៊ី ។
អួតនេះអាខា -បងប្អូនដឹងទេ- វាអួតរាល់ថ្ងៃ
អួតប្រូបោកប្រាស់- អួតអត់តម្លៃ-ឥឡូវវាច្នៃ
ញឹងប្រពន្ធចូល ។
កុំអោយគេថា- ប្រពន្ធវាជេរ- វាអួតសុខណាស់
ទោះមានស្រីចុង- ប្រពន្ធអត់ឆ្នាស់- តែពេលដល់ផ្ទះ
ត្រូវក្បាលវែកឆា ។
ពិតណាស់អាខាវាកំសត់- ក្បាលគ្របសំពត់ក៏មានដែរ
ក្បាលនិងកន្ថោរបូកអត់ល្ហែរ- អាខាតែវែឆ្កួតខ្លាចផ្ទះ ។
ប្រទេសបានសុខ ប្រជាស្រណុក ទាំងកាយវាចារ
សុខទាំងផ្លូវចិត្ត មានទ្រព្យហ៊ឺហារ ចុះអ្ហែងស្រែកឡា
ចង់សង្គ្រោះស្អី ? ។
ខ្លួនថោកសំគិះឆ្កួតតែវែ ហាឡើងខុសគេចង់ចាប់ថ្ងៃ
មកចងអោយជាប់កាប់ឆា. ខ្វៃ សម្តីអត់ន័យ អួតអត់ខ្នាត ។
តួយ៉ាងអាឆ្នុកវាភ្លឹកសំកុកសម្លឹងមើលឆ្ងាយ
រសៀលទាបហើយតែវាមិនណាយ
គឹតឆ្ងាយនោះឆ្ងាយៗតាមវាគឹត ។
ឃើញវាបែបនេះខ្ញុំដើរទៅ- ឈរជាប់និត្យនៅជិតក្បែរវា
ចាប់ផ្តើមសាកសួរមិនរួញរា-ថានៃអាវ៉ាអ្ហែងគឹតអី ។
អាឆ្នុកឭុខ្ញុំសួរដូច្នេះ- វាសើចហេះ! ហេះហើយប្រាប់ថា
អាជាតិអើយអញឈឺកេសា- ព្រោះអាសុខាវាបង្ខំ ។
ខ្ញុំតបវាវិញថាអាឆ្នុក- ម៉េចក៏អ្ហែងស្មុគ្រធ្វើញ៉េមញុំ
អាខារឿងវាម៉េចអ្ហែងក្រំ- តើវាបង្ខំអ្ហែងរឿងស្អី ។
អាឆ្នុកឆ្លើយថាអាខាវា – ស្អែកនេះវាមកដល់ផ្ទះអញ
វាសុំបាយស៊ីហើយថាជ្រេញ- កុម្មង់អោយអញស្ងោរមាន់ទា ។
ឡុកឡាក់សាច់គោឫុឆាគ្រឿង- ធ្វើអោយសឿងបឿងអោយពួកវា
ស៊ីអោយបានឆ្ងាញ់កុំរេរា- ហ៊ានអត់ដឹងគ្នាវាផ្តាំទុក ។
អ្ហែងដឹងស្រាប់ហើយគ្រួសារអញ- ស្រែសុទ្ធដីខ្លាញ់អញលក់អស់
អ្ហែងអ្នកទិញស្រាប់លែងបានលោះ- រាល់ថ្ងៃរងគ្រោះបុលស្រូវស៊ី ។
មានលុយឯណាទិញអោយស៊ី- អញរស់វេទនាបានប្រពន្ធ
នាងរែកនំលក់ជួយដោះកុន- ក្រព្រោះអញស៊ុនល្ងង់ចាញ់បោក ។
វាថាអាខាគំរាមអញ-ពេលអញទារវិញលុយពីវា
ដែលអញអោយមុនបីពាន់ណា-ឥឡូវវាថាអត់អោយទេ ។
វាថាបើឈប់វាអត់អោយ- សក្តិដែលអញសោយពេលសុំវា
អោយលុយបីពាន់យ៉ាងវេទនា- ហ៊ានឈប់ចប់គ្នាគ្មានអីសង ។
វាថាថែមទៀតអោយរូបអញ- ធ្វើម៉េចចម្រាញ់ចេញមួយពាន់
ដុល្លាអោយវាកុំធុញទ្រាន់- ឈប់យកដូចមុនចុះពីរពាន់ ។
អញស្តាយលុយណាស់អាជាតិអើយ- ចប់ហើយមិនបានយកវាវិញ
បើអញនៅទៀតរឹតទោម្នេញ-មួយពាន់តើចេញពីណាមក ។
ស្តាប់វាដូច្នេះខ្ញុំក៏តប- ថាអាគេកាប់ចោលវាទៅ
នេះមកពីអ្ហែងវាល្ងង់ខ្លៅ- អោយអាកំឡៅសុខាបោក ។
ចាត់ទុកអ្ហែងស៊យធ្វើជ្រុះបាត់- នៅពិតអ្ហែងស៊យតជាប់ទៀត
វាអង្គៀមស៊ីតាមគ្រប់ស្នៀត- អោយតែវាឆ្លៀតជ្រៀកអ្ហែងបាន ។
ស្តាប់ខ្ញុំអាឆ្នុកស្របឆ្លើយវឹង- ថាអាត្រង់ហ្នឹងអ្ហែងថាត្រូវ
ស្អែកអាអស់នេះអញបង្អៅ- បណ្តេញអោយទៅលែងអោយមក ។
អោយវាច្រាស់ច្រំអត់បានការ- ច្រាស់ហើយនិន្ទារម្ហូបអញទៀត
លុយមិនដែលអោយតែមកឆ្លៀត- អោនក្បាលជ្រកជ្រៀតទារច្រាស់ច្រំ ។
នេះជារឿងពិត – មេរោគគឺពិត – ពួកបក្សប្រឆាំង
រង្សី-សុខា – ជាមេរោគខ្លាំង- ជឿច្បាស់មរណំ
អស់ជាតិប្រជា ៕
ពួកកម្មករអើយកុំជឿពួកប្រឆាំង ប្រយត្ន ថៅកែក្សយធន បិទរោងចក្រ